FilmsReviews

When We First Met (2018) του Ari Sandel

Το Netflix μας έχει εκπλήξει αρκετές φορές με παραγωγές που δε θα βλέπαμε από το κλασικό Hollywood. Ο στόχος του είναι να φτάσει τις ογδόντα περίπου νέες ταινίες μέχρι το τέλος του 2018. Επομένως, ανάμεσα στα διαμάντια θα πρέπει μάλλον να περιμένουμε και πολλές ταινίες όπως το «When We First Met”.

Ο Noah περνάει μια υπέροχη βραδιά με την Avery, τη γυναίκα των ονείρων του. Πάνω που όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά, ο Noah συνειδητοποιεί πως έχει μπει στη λεγόμενη «friend zone”. Τρία χρόνια μετά, καταλήγει να βρίσκεται ως καλεσμένος στον αρραβώνα της. Ωστόσο, με έναν μαγικό τρόπο ο Noah γυρνάει πίσω τον χρόνο στη νύχτα της γνωριμίας τους και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αλλάξει το μέλλον τους.

Από την περιγραφή και μόνο νομίζω πως έχεις ήδη καταλάβει τι πρόκειται να παρακολουθήσεις. Αν θέλεις μπορείς να δεις και το trailer για να σιγουρευτείς. Η ιδέα είναι… ας πούμε όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, ρεαλιστική και έξυπνη. Ποιος θα ήθελε να δει ξανά και ξανά το ίδιο ραντεβού με τους ίδιους ανθρώπους να μην πηγαίνει καλά (δεν είναι spoiler… αν πήγαινε καλά δε θα υπήρχε ταινία); Σαν το «When We First Met” έχουμε δει πολλές ταινίες. Το τέχνασμα της «μηχανής του χρόνου” από μόνο του έχει γίνει πλέον κλισέ. Η συγκεκριμένη ταινία πέφτει πολύ γρήγορα στην προβλεπόμενη παγίδα ενός τέτοιου τεχνάσματος. Αρχίζει να κουράζει. Δεν φταίει απαραίτητα το σενάριο σε αυτό, αν και δεν πολύ βοηθάει κιόλας. Συνηθίζεται να κουράζει η επανάληψη της ίδιας κατάστασης σε όποια ταινία κι αν απαντάται.

Γιατί δε λέω απλά πως το σενάριο ήταν κακό; Γιατί δεν πιστεύω πως ήταν κακό. Η ιδέα του ήταν αστεία (δεν είναι κομπλιμέντο ακριβώς αλλά μιλάμε για ρομαντική κωμωδία, οπότε…), η πλοκή ήταν προβλέψιμη και λίγο κουραστική σε κάποια φάση (αν και αποκτά ενδιαφέρον), τα κωμικά στοιχεία δεν ήταν όσα θα περιμέναμε από τον Adam Devine (είναι γνωστός για τους κωμικούς ρόλους που έχει αναλάβει και τους αυτοσχεδιασμούς του) και οι χαρακτήρες ήταν ρηχοί (αν και είχαμε τον χρόνο να μάθουμε πράγματα για αυτούς… δε μάθαμε κάτι). Πιο πολύ με ενόχλησε το τελευταίο. Δε μαθαίνουμε ποτέ γιατί ο Noah ήθελε τόσο πολύ να καταλήξει με την Avery. Είχαν μια όμορφη βραδιά και ένιωσε πως υπήρχε κάτι αλλά δεν είδαμε τίποτα άλλο από την σχέση τους μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Τι ήταν αυτό που είδε σε εκείνη; Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν και το κοινό πίστευε πως αυτοί οι δύο πρέπει να καταλήξουν μαζί.

Ο Ari Sandel (σκηνοθέτης της επιτυχημένης νεανικής ταινίας: «The DUFF”) δούλεψε αρκετά καλά την αφήγηση και την υποκριτική των ηθοποιών του. Δεν υπήρχε κάποια πρόκληση βέβαια για τους ηθοποιούς. Έπαιξαν όμως καλά. Ειδικά ο Adam Devine έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να αγαπήσει το κοινό τον Noah και τα κατάφερε. Η κινηματογράφηση ήταν απλή, όπως και η ιστορία. Η παραγωγή μοιάζει να έγινε για κάποιο τηλεοπτικό κανάλι αλλά είναι λίγο πιο όμορφη. Επομένως, μπορεί να μην είναι αρκετά δυνατή για τις κινηματογραφικές αίθουσες αλλά για μια απλή ρομαντική κομεντί του Netflix είναι μια χαρά. 

Με λίγα λόγια, το «When We First Met” δεν είναι μια καλή ταινία, αλλά δεν είναι και μια κακή ταινία. Είναι απλά μια συμπαθητική ταινία για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου. Προσωπικά έμεινα αρκετά ευχαριστημένη από την ταινία. Παρά την αστεία ιδέα της και τα μειονεκτήματα της, είχε σίγουρα κάτι να πει και ξέφυγε λίγο από την εντελώς κλισέ γραμμή που ακολουθούν αυτού του είδους οι ταινίες. Αν σου αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί τότε σίγουρα θα σου πρότεινα να δεις το «When We First Met”. Καλή προβολή!

 

 

Persa Griba

Persa Griba

Φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου, με ιδιαίτερη ενασχόληση στον τομέα του σεναρίου και της σκηνοθεσίας ταινιών μικρού μήκους (μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ). Αυτό το διάστημα, δουλεύει πάνω σε κάποια καινούρια projects, που θα παρουσιαστούν μέσα στο 2016.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Previous post

On Body and Soul - Teströl és lélekröl - (2017) της Ildikó Enyedi

Next post

The Square (2017) του Ruben Östlund