FilmsHorrorReviews

Don’t Breathe (2016) του Fede Alvarez

Ένα από τα πιο επιτυχημένα thriller-horror του καλοκαιριού μαζί με το Lights Out (κριτική μπορείτε να βρείτε εδώ) πραγματοποίησε την επίσημη πρεμιέρα στα τέλη του Αυγούστου ενώ την παραγωγή υπογράφει η Ghost House Pictures, που αποτελεί τις πλέον επιτυχημένες εταιρίες παραγωγής στον τομέα των thriller-horror. Λίγους μήνες μετά την μεγάλη επιτυχία της ταινίας είμαστε σε θέση να μιλάμε για το remake καθώς ο σκηνοθέτης της Fede Alvarez το έχει ήδη επιβεβαιώσει.

Η Rocky, ο Alex και ο Money είναι τρία νεαρά παιδιά που προσπαθούν να επιβιώσουν κλέβοντας τα σπίτια των πλουσίων, χωρίς να καταφέρνουν όμως να ζήσουν όπως ονειρεύονται με αυτή τους την «απασχόληση». Η Rocky ονειρεύεται να μετακομίσει στην California μαζί με την μικρή της αδελφή και να ξεφύγουν από την προβληματική οικογένειά τους, ο Money είναι το αγόρι της και ανακαλύπτει έναν τρόπο να πάρουν αρκετά χρήματα και να καταφέρουν να φύγουν μαζί, ενώ ο Alex τρέφει αισθήματα για εκείνην επομένως είναι πρόθυμος να την ακολουθήσει παντού. Μια μέρα ο Money παρουσιάζει στους υπόλοιπους την ιδέα να κλέψουν το σπίτι ενός γέρου, τυφλού στρατιωτικού σε μια εγκαταλειμμένη γειτονιά του Detroit, αφού εκείνος είχε λάβει πριν κάποιο καιρό 300,000 δολάρια από μια πλούσια νέα γυναίκα ως αποζημίωση για τον θάνατο της κόρης του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Οι τρεις παρακολουθούν το σπίτι και γρήγορα αποφασίζουν να ακολουθήσουν το σχέδιο του Μoney χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά τους επιφυλάσσει αυτή η απόφαση.

dont-breathe2

Ο Fede Alvarez σκηνοθέτης/σεναριογράφος και ο Rodo Sayagues σεναριογράφος της ταινίας έχουν ξανασυνεργαστεί  στο παρελθόν στο Evil Dead το 2013, όπου πρωταγωνίστρια ήταν ξανά η Jane Levy και την παραγωγή υπέγραψε πάλι η Ghost House Pictures, η ταινία είχε τεράστια ανταπόκριση με αποτέλεσμα 3 χρόνια μετά η ίδια συνταγή της επιτυχίας να επαναληφθεί και να μας χαρίσει ένα από τα καλύτερα thriller-horror της τελευταίας δεκαετίας. Αυτό που έκανε το Don’t Breathe να ξεχωρίσει αμέσως από τα υπόλοιπα του είδους του είναι ο ρυθμός. Η ιστορία κάνει άλματα, αναπτύσσεται πάρα πολύ γρήγορα και ακατάπαυστα χωρίς να παρουσιάζει την γνωστή σε όλους «κοιλιά». Από το πρώτο κιόλας μισάωρο ο θεατής αρχίζει να αναρωτιέται τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει. Οι διάλογοι είναι πολύ σωστά τοποθετημένοι και αρκετά περιορισμένοι γεγονός που κάνει ακόμη πιο ρεαλιστική την ταινία και δίνει τον απαραίτητο χώρο για να προωθηθεί η δράση της, πράγμα αρκετά σημαντικό που σπάνια βλέπουμε πλέον σε ταινίες μεγάλου μήκους. Η επιλογή των πλάνων, το ξαφνικό σκοτάδι που υπάρχει προς το τέλος της ταινίας, η φωτογραφία και γενικότερα οτιδήποτε σχετίζεται με την εικόνα έρχεται σε πλήρη αρμονία με την υπόθεση του έργου και καταφέρνει να μεταδώσει ένα σκοτεινό ανατριχιαστικό περιβάλλον χωρίς υπερβολές και κλισέ στοιχεία, ιδίως τα παράθυρα και οι πόρτες αξιοποιήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

dont-breathe-insert-2-600x338

Επιπλέον, η επιλογή των ηθοποιών ήταν ιδανική, η  Jane Levy αποτελεί κατά την γνώμη μου μια από της καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, καταφέρνει να αποδώσει φυσικά οτιδήποτε της δοθεί και ο Stephen Lang είναι αδιαμφισβήτητα ένας πολύ καλός ηθοποιός και μόνο με την εικόνα του τυφλού στρατιωτικού προκαλεί ρίγη.

Από τα μόνο μειονεκτήματα της ταινίας ίσως αποτελεί το γεγονός πως ένα έμπυρο μάτι θα μπορούσε από την αρχή να δει που θα οδηγηθεί η κατάσταση και πως θα τελειώσει αυτή η περιπέτεια. Ακόμη λίγο υπερβολική βρήκα την αντοχή των πρωταγωνιστών τόσο των παιδιών όσο και του τυφλού στρατιωτικού στα χτυπήματα, τους πυροβολισμούς και γενικότερα το «ξύλο». Σε κάποια σημεία ήταν σαν να παρακολουθείς τον Rambo και τα παιδία του Rambo, αφού μετά από σφαίρες, μπουνιές, φτιαργές, πεσίματα και αίματα συνεχίζαν να περπατούν κανονικά, χτυπημένοι βέβαια μα κανονικά, γεγονός αρκετά υπερβολικό για μια σχετικά ρεαλιστικά στημένη ταινία.

Παρόλα αυτά, το Don’t Breathe είναι σίγουρα αυτό που πολλοί λάτρεις του είδους περίμεναν με ανυπομονησία και αποτελεί μια από τις καλύτερες προτάσεις του 2016.

 

★★★★✩

Previous post

Τα χρονικά του ιαπωνικού κινηματογράφου: 40's

Next post

Zoom (2015) του Pedro Morelli

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ελένη Αναστασιάδου

Ελένη Αναστασιάδου

Η Ελένη Αναστασιάδου, φοιτήτρια του τμήματος Γεωπονίας στο Α.Π.Θ. και απόφοιτος Σκηνοθεσίας ιδιωτικής σχολής, ασχολείται με την συγγραφή σεναρίων και διηγημάτων και πρόσφατα έκανε τα πρώτα βήματα τα της στην τηλεόραση με την συμμετοχή σε εκπομπή της ΕΡΤ3, καθώς και την κοινωνική διαφήμιση της Α21. Αγαπά τον κινηματογράφο και την τηλεόραση έχοντας αδυναμία σε οτιδήποτε πρωτοποριακό και ιδιαίτερο.