FilmsReviews

Dallas Buyers Club (2013) του Jean-Marc Vallée

Λίγες είναι οι ταινίες οι οποίες είναι υποψήφιες για Όσκαρ και παραμένουν κλασσικές ανάμεσα στο κοινό (και κρατάνε και λιγότερο από δύο ώρες). Μία από αυτές είναι και το Dallas Buyers Club του Jean-Marc Vallée με Matthew McConaughey (αγαπημένος Rust Cohle στο True Detective) και Jared Leto (Suicide Squad)

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Ron Woodroof είναι ένας μεσοαστός στρέιτ άντρας της Αμερικάνικης υπαίθρου, ο οποίος – όπως τότε θεωρούνταν φυσιολογικό- κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη με όποια γυναίκα του «γυαλίσει». Μία μέρα, λοιπόν, κάνει σεξ με μία οροθετική ναρκομανή, χωρίς να το ξέρει κανείς από τους δύο. Μετά από ένα ατύχημα στη δουλειά του, κάνοντας εξετάσεις αίματος σε ένα νοσοκομείο, ανακαλύπτει πως κόλλησε τον ιό και όλο του το σύμπαν γίνεται άνω-κάτω. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τον κοινωνικό του περίγυρο που τον θεωρεί «αδερφή» (μιας και η τότε αντίληψη ήταν πως μόνο οι γκέι κολλάνε τον HIV) και να παλέψει για να ζήσει όσο περισσότερο μπορεί με όσο λιγότερη δυνατή εμφάνιση συμπτωμάτων. Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, βρίσκει την επίσης οροθετική Rayon, μία τρανς γυναίκα η οποία κάνει πεζοδρόμιο και που τον βοηθάει να στήσει μία επιχείρηση, το Dallas Buyers Club, εισάγοντας παράνομα φάρμακα από το εξωτερικό και δίνοντας τα σε συμπάσχοντες με μία μηνιαία συνδρομή, μετά από την ανακάλυψη πως μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν. Σε όλο αυτό, ο κύριος ανταγωνισμός είναι η FDA (Food and Drugs Accosiation) η οποία πάει κόντρα στην όλη επιχείρηση και προσπαθεί να την κλείσει. Η άποψη του Ron για την σεξουαλικότητα και τα φύλα αλλάζει, αποκτώντας ταυτόχρονα σεβασμό και προστατεύοντας την Rayon από τους παλιούς του φίλους οι οποίοι έχουν ακόμη τις ίδιες απόψεις που είχε κι αυτός πριν αποκτήσει τον HIV.

Δεν θα αναφερθώ τόσο στην πολύ καλή σκηνοθεσία ή το μοντάζ και το soundtrack που ήταν επίσης αξιοπρεπέστατα, αλλά στο σενάριο και τις ερμηνείες. Εγώ προσωπικά βρήκα αψεγάδιαστο το σενάριο. Ο κύριος χαρακτήρας έχει μία θέληση: να ζει τη ζωή του με τους φίλους του και να πηγαίνει με γυναίκες. Όμως, το τέλος της πρώτης πράξης που τον βάζει στην πιο δύσκολη θέση (κι αυτή είναι η διάγνωση του HIV), αποκαλύπτει τη πραγματική του ανάγκη: να ζει στο έπακρο κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του και να είναι απλώς καλά. Από

εκεί που είναι ομοφοβικός και τρανσφοβικός (άλλωστε εκείνη την εποχή η ταυτότητα φύλου δεν υπήρχε ως έννοια και κάθε τρανς θεωρούταν απλώς ομοφυλόφιλος/ομοφυλόφιλη), καταλήγει να κάνει παρέα με μία τρανς και να χτυπάει όποιον πάει να την πληγώσει. Γενικότερα, ο πρωταγωνιστής ζει μία ζωή γεμάτη αντιθέσεις. Το «ταξίδι» του και οι δυναμικές σχέσεις που δημιουργεί με ένα σωρό κόσμο τον κάνει προσιτό στο κοινό κι ας προέρχεται από την μεσοαστική, ρατσιστική, ομοφοβική τάξη των ’80s.

Ο McConaughey είναι πασίγνωστος ηθοποιός και γνωστός για τις εξαιρετικές του ερμηνείες, οπότε δεν θα επιμείνω στο να επιβεβαιώσω αυτήν την άποψη. Αυτός ο οποίος επέδειξε ένα απίθανο ταλέντο στην υποκριτική είναι ο Jared Leto, ο οποίος υποδύεται εξαίρετα έναν τρανς χαρακτήρα. Η αληθοφάνεια και το αίσθημα που βάζει στον ρόλο είναι πραγματικά απίστευτα και το μακιγιάζ κάνει και αυτόν και τον McConaughey κυριολεκτικά αγνώριστους.

Φυσικά, όλο αυτό το εξαιρετικά δομημένο φιλμ δεν έχει να κάνει μόνο με αυτό που φαίνεται. Το κοινωνικό μήνυμα που στέλνει υπέρ της LGBTQ+ κοινότητας αλλά και της συμπαράστασης μεταξύ των ανθρώπων γενικότερα, είναι τα δύο κύρια πράγματα που κάνουν την ταινία ακόμη πιο προσιτή στο κοινό. Δεν είναι όμως η LGBTQ+ θεματική αυτή που απασχολεί την αφήγηση, αλλά το γενικότερο μήνυμα που στέλνει, το οποίο το κοινό το αντιλαμβάνεται προς το τέλος της δεύτερης πράξης κι αυτό είναι πως όλοι είμαστε άνθρωποι και παρά τις όποιες δυσκολίες, αν είμαστε ενωμένοι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Και σε μια περίοδο σαν κι αυτή που διανύουμε, ποιος δεν θα ήθελε να πάρει ένα τέτοιο μήνυμα; Κάθε ευρώ ή δολάριο ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα που ξοδεύεται για αυτήν την ταινία πραγματικά αξίζει. Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχουν προβληθεί την τελευταία δεκαετία.

 

 

Previous post

Η γραφειοκρατία διώχνει το Hollywood από την Ελλάδα

Next post

Say "I love you" (2012) του Takuya Satō

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής, φοιτητής του τμήματος κινηματογράφου, έχει ειδικότητα στο μοντάζ και ασχολείται τρία χρόνια με την κριτική ταινιών για διάφορα site. Έχει κάνει, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες μικρού μήκους: ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Έχει ασχοληθεί ενεργά με τον εθελοντισμό σε διάφορες οργανώσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτήν τη στιγμή ασχολείται με μερικά επερχόμενα projects. Ιδρυτής του Reviewer.