FilmsHorrorReviews

The Conjuring 2 (2016) του James Wan

Είσαι από αυτούς που δεν πιστεύουν πως δεν υπάρχουν καλά sequel; Πιστεύεις πως πάντα η πρώτη ταινία είναι και η καλύτερη; Τις περισσότερες φορές έχεις δίκιο. Στο αναγνωρίζω. Στην περίπτωση του The Conjuring όμως, ο σκηνοθέτης James Wan, βάλθηκε να μας διαψεύσει και τα καταφέρνει και με το παραπάνω με το The Conjuring 2.

Σε αυτή την ταινία, παρακολουθούμε τον Ed και την Lorraine Warren, καθώς μετά την υπόθεση στο Amityville, ταξιδεύουν στο βόρειο Λονδίνο, για να βοηθήσουν την οικογένεια Hodgson. Η συγκεκριμένη οικογένεια βασανίζεται από κάποια άγνωστη διαβολική δύναμη, που στοιχειώνει το σπίτι.

Με μια πρώτη ματιά η υπόθεση δεν έχει διαφορές, όσον αφορά το μοτίβο, με το προκάτοχο. Βλέποντας όμως την ταινία, διαπιστώνεις πως υπάρχουν πολλά έξυπνα τεχνάσματα, από μεριάς του σκηνοθέτη, τα οποία διαφοροποιούν αρκετά την ταινία και την κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Ο James Wan επιστρέφει για δεύτερη φορά στο σκηνοθετικό τιμόνι και δεν πέφτει στην γνωστή παγίδα του sequel. Έχει οπλίσει την ταινία του με πολλά έξυπνα σεναριακά tricks, που σε κάνουν να αμφισβητείς πολλές φορές το που το πηγαίνει η εξέλιξη της πλοκής. Ενώ φαινομενικά είναι μια από τα ίδια, υπάρχει μια σημαντική σεναριακή ανατροπή, που φέρνει μια φρέσκια ματιά, πάνω σε ένα κουρασμένο concept και που σε κάνει να γουρλώσεις τα μάτια, από τρόμο και έκπληξη. Το image1 (1)σημαντικότερο από όλα βέβαια, είναι η καταπληκτική σκηνοθετική ματιά του Wan. Η αριστοτεχνική χρήση της κάμερας, μέσα από μονοπλάνα και κίνηση που σε κάνουν να μπαίνεις εντελώς στο πετσί της υπόθεσης, σε κάνει να ανατριχιάζεις στο κάθε καρέ. Όντας πλέον βετεράνος στο είδος του τρόμου, ξέρει πάρα πολύ καλά πως να διαχειριστεί την ψυχοσύνθεση του θεατή και πως να χτίσει την απαραίτητη αγωνία. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, το πως μπορείς να κάνεις τον θεατή να ανατριχιάσει από τον τρόμο, χωρίς την χρήση άσκοπων Jump scares και άλλων φθηνών τεχνασμάτων. Σε αυτό βέβαια βοηθούν και οι εξαιρετικές ερμηνείες, από όλο το cast, με highlight την Vera Farmiga, αλλά και την απίστευτη φωτογραφία. Το κάθε πλάνο είναι ένα ζοφερό συνονθύλευμα σκιών, φωτών που τρεμοπαίζουν και βροχής. Αυτό που νομίζω πως απογειώνει την ταινία όμως, είναι η ποικιλία που σου παρέχει. Εκεί δηλαδή που σε χτυπάει ανελέητα με τρόμο, σου πετάει και μια τρυφερή στιγμή, ρομαντισμού ή οικογενειακής θαλπωρής και ισοπεδώνει.

Ένα πράγμα μπορώ να πω, μόνο για το τέλος. Μπράβο James Wan, που όχι μόνο ξεπέρασες τον εαυτό σου, αλλά έσπασες και ένα παλιό στερεότυπο, πως τα sequel στις ταινίες τρόμου, είναι πάντα χειρότερα.

 

★★★★★

 

Previous post

10 Σειρές που θα σου φτιάξουν την διάθεση

Next post

CASTING CALL: Άτιτλο project μικρού μήκους #3

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.