10 Ιούλ 2017

The Illusionist – L’Illusionniste – (2010) του Sylvain Chomet

Στον κινηματογράφο, όπως και σε άλλα μέσα έκφρασης, οι δημιουργοί, πολλές φορές, νιώθουν την ανάγκη να τιμήσουν προγενέστερους συναδέλφους τους, οι οποίοι αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και άφησαν πίσω τους αξιέπαινο έργο. Ανάλογη περίπτωση αποτελεί το The Illusionist του Sylvain Chomet, το οποίο λειτουργεί ως φόρος τιμής στον σπουδαίο κωμικό, σκηνοθέτη

Γιώργος Κωστίδης 0
the circle
10 Ιούλ 2017

The Circle (2017) του James Ponsoldt

Στην εποχή των social media, μπορείς μέσα σε μέρες να αποκτήσεις τεράστια φήμη και χρήμα. Μπορεί όμως και να χαθείς. Όπως και να έχει, το σίγουρο είναι ότι τα social media είναι ο σύγχρονος Big Brother καθώς ο κάθε φίλος και follower μας γνωρίζει τι κάνουμε σε πραγματικό χρόνο κι

Δημήτρης Φλωρής 0
07 Ιούλ 2017

Spider-Man: Homecoming (2017) του Jon Watts

Σε μία περίοδο όπου θα πίστευε κανείς ότι τα reboot ταινιών και ειδικά αυτών με υπερήρωες είναι μία κορεσμένη διαδικασία, η νέα ταινία με ήρωα τον Spider-Man γίνεται η εξαίρεση στον κανόνα. Η Marvel συνεργάζεται με τη Sony για να φέρει στις αίθουσες μία παραγωγή που καταφέρνει όχι μόνο να

Δημήτρης Φλωρής 0
mummy
02 Ιούλ 2017

The Mummy (2017) του Alex Kurtzman

Με το Hollywood έχω μία σχέσης αγάπης αλλά και μίσους. Αγάπης γιατί μου προσφέρει μερικά από τα καλύτερα θεάματα που έχω δει και μίσους γιατί πολλές φορές επιλέγει την ασφάλεια τίτλων που πέτυχαν στο παρελθόν, δημιουργώντας sequel πάνω σε αυτούς. Γενικότερα, όποια φόρμουλα έχει δοκιμαστεί και είναι πετυχημένη (όπως ο

Δημήτρης Φλωρής 0
29 Ιούν 2017

Ace Attorney – Gyakuten Saiban – (2012) του Takashi Miike

Το «Ace Attorney» δεν είναι μία απλή υπόθεση. Δύσκολα κανείς θα βρει την ταινία αυτή ενδιαφέρουσα και το πιθανότερο είναι να την καταδικάσει. Μπροστά σε άλλα αστυνομικά θρίλερ και ταινίες δικαστηρίου, το «Ace Attorney» μοιάζει αδύναμο και μη-προσιτό, κυρίως λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής του δομής. Ωστόσο, υπό μία μόνο συγκεκριμένη

Γιώργος Δήμογλου 0
27 Ιούν 2017

Battle Royale – Batoru Rowaiaru – (2000) του Kinji Fukasaku

Ιδού μία ταινία που δύσκολα κανείς χωνεύει: το «Battle Royale», αν και απευθύνεται, δεν είναι για όλους/ες. Η βία του είναι ικανή να απωθήσει πολλούς/ές μακριά του, όμως δεν βρίσκεται εκεί για να διαδραματίσει αυτόν τον ρόλο. Όσοι/ες αντέχουν μπροστά σε τέτοιου είδους θεάματα, γρήγορα θα ανακαλύψουν τη πραγματική, συμβολική

Γιώργος Δήμογλου 0
22 Ιούν 2017

Hardcore Henry (2015) του Ilya Naishuller

Βίαιο, ακραίο και ανελέητο, το «Hardcore Henry» είναι μία από τις πιο πρωτότυπες ταινίες δράσης/επιστημονικής φαντασίας του 2015. Αν και το σενάριό της σε καμία περίπτωση δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως πρωτότυπο (ή έστω ενδιαφέρον), η σκηνοθεσία και το οπτικό της μέρος μοιάζουν να συμπληρώνουν επαρκώς αυτό το κενό. Ήρωάς

Γιώργος Δήμογλου 0
22 Ιούν 2017

Sakamoto Desu ga? (2016)

Κάθε season βγαίνουν αρκετά καινούρια anime, διασκευές από αγαπημένα manga και προσπαθούν να δημιουργήσουν μια μεγάλη αυτοκρατορία από fans, να πουλήσουν μπλουζάκια, κονκάρδες, DVD κλπ. Αυτός είναι ένας αγώνας δρόμου για πολλούς δημιουργούς προς την επιτυχία καθώς ο ιστορίες τους είναι επικές και ενδιαφέροντες. Μέσα σε αυτή τη φρενίτιδα ιστοριών

Anette Cheniell 0
14 Ιούν 2017

Pride (2014) του Matthew Warchus

Σπάνια βγαίνουν ταινίες τόσο αστείες αλλά συγχρόνως και τόσο συγκινητικές. Υπάρχει μία συγκεκριμένη σκηνή στην οποία ένας από τους χαρακτήρες χορεύει, παρασύροντας όλο τον κόσμο γύρω του. Μαζί μ’ αυτούς παρασύρει και μένα, κι ενώ θέλω να χορέψω και να χαρώ μαζί τους, υπάρχουν κάποια απειλητικά βλέμματα που μ’ εμποδίζουν.

Γιώργος Δήμογλου 0
12 Ιούν 2017

Koe no Katachi (2016) της Naoko Yamada

To animation είναι μια πολύ παλιά και παρεξηγημένη κατηγορία κινηματογράφου και τηλεόρασης από ένα μεγάλο μέρος του κοινού. Η παρεξήγηση οφείλεται στο γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα σε παιδικά θεάματα, οπότε και πήρε την φήμη του παιδικού. Βέβαια αυτό είναι τεράστια αδικία για το είδος που όχι μόνο είναι πολύ δύσκολο,

Anette Cheniell 0