FilmsReviews

The Case for Christ (2017) του Jon Gunn

Το νέο χριστιανικό δράμα The Case for Christ του Jon Gunn προσπαθεί να πετύχει τους σκοπούς του όσο λίγα άλλα.

 

Παραγωγή: U.S.A.

Διάρκεια: 113’.

Σενάριο: Brian Bird.

Πρωταγωνιστούν: Erika Christensen, Mike Vogel.

 

Περίληψη:

Ο Lee Strobel (Vogel) είναι ένας δημοσιογράφος στη δεκαετία του ’80. Σύζυγος και πατέρας 2 παιδιών, έρχεται μία μέρα σε αντιπαράθεση με τη σύντροφό του (Leslie, στον ρόλο η Christensen), όταν εκείνη ερμηνεύει ένα γεγονός ως «θαύμα», ενώ εκείνος το αντιμετωπίζει ως σύμπτωση. Ο Lee είναι αθεϊστής και υπερασπίζεται με σθένος τις απόψεις του. Η Leslie μεταστρέφεται σταδιακά προς τον Χριστιανισμό. Ο άνδρας της τότε αποφασίζει να ερευνήσει τον «ιστορικό» Ιησού Χρηστό, με σκοπό να αποδείξει τον μυθικό χαρακτήρα της Ανάστασης. Καθώς αναζητά την αλήθεια, έρχεται αντιμέτωπος με τους γονείς του αλλά και με άλλες υποθέσεις. (SPOILERS από εδώ και πέρα) Τέλος, συνειδητοποιεί πως ο Χριστός πράγματι υπήρξε, και πράγματι αναστήθηκε, συνεπώς αρχίζει να πιστεύει σ’ αυτόν και ενώνεται με την οικογένειά του.

Κριτική:

Ο βασικός λόγος που υπάρχουν spoilers στη περίληψη προέρχεται από το νόημα της ταινίας, το οποίο στηρίζεται εξ ολοκλήρου στο τέλος της, προκειμένου να διαμορφώσει την ταυτότητά της. Με ένα διαφορετικό τέλος, θα απευθύνονταν σε ένα εντελώς διαφορετικό κοινό. Αν, για παράδειγμα, είχε ένα ανοιχτό τέλος, θα μπορούσε να μιλήσει σε όλους μας. Τότε όμως, θα έπρεπε να απαρνηθεί την καθαρά χριστιανική και διδακτική της προσωπικότητα.

Το The Case for Christ είναι καλογυρισμένο και ο σκηνοθέτης, σε συνεργασία με τους ηθοποιούς, παράγουν μία ιδιαίτερα δυνατή ατμόσφαιρα. Το πρόβλημά του έγκειται όχι τόσο σε τεχνικούς ή σεναριογραφικούς λόγους, αλλά στο θέμα του. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του πραγματικού Lee Strobel, το οποίο αφηγείται την κλασσική ιστορία ενός λεγόμενο «μετανοητή». Βασικός στόχος, η ιστορική απόδειξη του μεγαλύτερου θαύματος, του βασικότερου των θεμελιών του Χριστιανισμού: της Ανάστασης.

Κατ’ αρχήν, αξίζει να υπωθεί πως αναπτύσσει μερικά ενδιαφέροντα επιχειρήματα, σε αντίθεση με τη πλειοψηφία παρόμοιων ταινιών και βιβλίων. Συγχρόνως, προσπαθεί να διατηρήσει έναν ιστορικό/επιστημονικό χαρακτήρα. Δυστυχώς, για τον κύριο Strobel, η μέθοδός του είναι λάθος και οι θέσεις του έχουν καταριφθεί με επιτυχία, ήδη εδώ και δεκαετίες, από τότε που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το βιβλίο του. Για αυτό, δε πρόκειται να προχωρήσω σε ανάλυσή τους, αλλά παραθέτω ένα link για όποιον/α ενδιαφέρεται εδώ. Θα υπογραμμίσω μολαταύτα τα βασικότερα των ζητημάτων της ταινίας.

Ο Strobel θέτει ως αντίπαλο τον αθεϊσμό, ξεχνά ωστόσο πως υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν δεκάδες άλλες θρησκείες. Δεν αναπτύσσει κανένα επιχείρημα εναντίον τους. Την ίδια στιγμή, δε διασχίζουμε ποτέ τον ποταμό προς την αντίθετη όχθη. Όσα επιχειρήματα εμφανίζονται, είναι υπέρ του Χριστιανισμού, από ειδικούς στο αντικείμενο. Σαφώς και το πρόβλημα δεν είναι η παρουσία τους, αλλά η απουσία μίας αντίθετης γνώμης. Η ταινία καταλήγει να κάνει διάλεξη, αντί για συζήτηση. Τί απάντηση θα είχε ένας αθεϊστής, ή ένας αλλόθρησκος; Δε μαθαίνουμε ποτέ. the case for christ

Επιπλέον, γρήγορα τράβηξε τη προσοχή μου το γεγονός ότι όλοι οι Χριστιανοί της ταινίας απεικονίζονται ως αδύναμοι, αγαθοί, έξυπνοι και καλοπροαίρετοι, εντούτοις ο ένας από τους δύο αθεϊστές Lee είναι επιθετικός, παρορμητικός και λιγότερο ευφυής, από όσο του φαίνεται (ο δεύτερος μάλλον είναι αγνωστικιστής, με ροπή προς τον Χριστιανισμό). Μάλιστα, ο Lee είναι ένας χαρακτήρας κατασκευασμένος τοιουτοτρόπως ώστε να τον αντιπαθήσουμε: ασκεί βία στην οικογένειά του, πίνει και απομονώνει τη σύζυγό του από φίλους/ες της. Εν τέλει ωστόσο, φαντάζει κάπως παράλογο το γεγονός πως ο Lee αντιδρά τόσο έντονα απέναντι στην επιθυμία της Leslie. Ο αθεϊσμός δεν είναι δόγμα και είναι γνωστό πως, μαζί με τον αγνωστικισμό, δεν αντιδρά με επιθετικότητα προς άλλες απόψεις. Περισσότερο πιστευτή φαίνεται μία ιστορία, στην οποία ένας φανατικός Χριστιανός του ’80 μαθαίνει πως η γυναίκα του στρέφεται προς τον αθεϊσμό και αντιδρά με βία.

Εν κατακλείδι, το The Case for Christ χάνει τον πόλεμο ενάντια στις παραπλανητικές του κινήσεις. Η ταινία παραμένει μία αρκετά καλή εμπειρία για ανθρώπους που είναι ήδη Χριστιανοί, και αν τη κρίνουμε υπό αυτό το πρίσμα, πετυχαίνει τους σκοπούς της και με το παραπάνω. Ωστόσο, αν είχε στόχο να προσεγγίσει και άλλους/ες, πέραν των Χριστιανών, και να τους βάλει σε σκέψεις, αποτυχαίνει οικτρά.

 

 

our souls at night
Previous post

Our Souls at Night (2017) του Ritesh Batra

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.