FilmsHorrorReviewsSpecials

The Bye Bye Man (2017) της Stacy Title

«Don’t think it, don’t say it (μη το σκέφτεσαι, μη το πεις)» μας υπενθυμίζουν συνεχώς οι χαρακτήρες του «Bye Bye Man», κι αισθάνομαι καμιά φορά πως αναφέρονται λιγότερο στο τέρας που τους κατατρέχει και περισσότερο στην ταινία αυτή καθαυτή. Πράγματι, μετά τη θέασή της, προτιμώ να μην τη προτείνω σε κανέναν, μήτε και να τη σκέφτομαι γενικότερα. Ίσως το χειρότερο στοιχείο της να είναι πως βασίζεται σε μία ενδιαφέρουσα ιδέα, την οποία καταστρέφει από το πρώτο κιόλας πλάνο (και όποιος/α την έχει δει, γνωρίζει πως δεν υπερβάλλω). Τον τίτλο όμως του «χειρότερου» διεκδικούν πολλά στοιχεία της ακόμη, οπότε σίγουρα δεν είμαι κατηγορηματικός.

                Η ταινία ξεκινά αρκετά χρόνια στο παρελθόν, ακολουθώντας έναν άντρα που σκοτώνει φαινομενικά απρόθυμα γείτονές του, ρωτώντας τους πρώτα αν έχουν μιλήσει για «αυτό». Καθώς τους κυνηγά, επαναλαμβάνει τη φράση «don’t think it, don’t say it». Στο σήμερα, τρεις φίλοι ανακαλύπτουν πως πίσω από φρικτά γεγονότα κρύβεται μία μυστηριώδης φιγούρα με το όνομα Bye Bye Man. Όποιος/α γνωρίζει ή/και μιλήσει για αυτόν, γίνεται θύμα της κατάρας του. Η ταινία είναι βασισμένη σε ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου «The President’s Vampire» του Robert Damon Schneck.

                Καθώς το «Bye Bye Man» εξελίσσεται, μοιάζει μάταιη η προσπάθεια να παρακολουθήσεις τη πλοκή του: Βλέπουμε και ακούμε πράγματα τα οποία αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί συμβαίνουν. Το σενάριο χαρακτηρίζεται από παντελής απουσία κατεύθυνσης και καταλήγει σε ένα τέλος χωρίς να οδηγεί σε κλείσιμο καμία από τις γραμμές πλοκής που επί μιάμιση ώρα ανέπτυσσε. Το μόνο που πετυχαίνει είναι να κουράσει και τελικά να εκνευρίσει τον/την θεατή. Σε αυτά τα μη-θεμιτά συναισθήματα αρχικά θα συμβάλλει και η ανικανότητα των βασικών ηθοποιών να προσδώσουν έστω και το ελάχιστο ίχνος αληθοφάνειας στη συμπεριφορά των χαρακτήρων τους (και με πονά να βλέπω ονόματα όπως η Carrie-Anne Moss και η Faye Dunaway ανάμεσα στο cast). Από την άλλη, όσο πασχίζουν να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους, τόσο πιο κωμωδία μοιάζει το «Bye Bye Man» παρά ταινία τρόμου, το μόνο της πλεονέκτημα (έστω κι αν σκοπός της ταινίας ήταν να διασκεδάσει μέσα από τον φόβο, κι όχι να προκαλέσει γέλια). Στο ίδιο επίπεδο ποιότητας θα βρει κανείς και την άχαρη σκηνοθετική προσέγγιση της Stacy Title αλλά και τα διόλου πειστικά ειδικά εφέ, χαρακτηριστικά τα οποία σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα συμμετέχουν σε μία εξαιρετικά απογοητευτική εμπειρία. Μερικές ιδιαίτερα κακότεχνες σκηνές που μου προκάλεσαν εντύπωση είναι για παράδειγμα το πρώτο μονοπλάνο, το τροχαίο δυστύχημα και ο CGI (δημιουργημένος σε υπολογιστή) άσαρκος σκύλος (σαν) δαίμονας.

                Το «Bye Bye Man» είναι μία χλιαρή ταινία τρόμου που μόνο τρόμο δε πετυχαίνει να παράγει στο κοινό της. Το τέλος της υπονοεί πως μάλλον κάποια στιγμή θα ακολουθήσει και sequel, ωστόσο δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει έστω κι ένας/μία από μας που να θέλει κάτι τέτοιο να συμβεί.

 

Previous post

The Leftovers [S03E05]: Το πλοίο της αγάπης

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Δήμογλου

Γιώργος Δήμογλου

Ο Γιώργος είναι φοιτητής του τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ. με ξεχωριστή αγάπη για το σενάριο και τη συγγραφή. Στο παρελθόν συμμετείχε ως ηθοποιός σε μερικές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, όμως στην πορεία τον κέρδισε η μαγεία του σινεμά. Λατρεύει τον κόσμο των ταινιών, με μοναδική θέση στην καρδιά του να κατέχει ο κινηματογράφος της Ιαπωνίας. Όντας οργανωτικός, σαφώς πάντοτε βρίσκει λίγο χρόνο για να γράψει κανένα ποίημα και να ακούσει μουσική. Όνειρό του να μάθει Ιαπωνικά και να δημιουργεί ταινίες στο Τόκιο.