FilmsReviews

To The Bone (2017) της Marti Noxon

Το Netflix μας κακομαθαίνει. Όχι ότι αυτό μας χαλάει, αλλά είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια που βρίσκεται σε άνθηση, μας δίνει το ένα διαμάντι πίσω από το άλλο. Το πιο πρόσφατο του, είναι η ταινία To The Bone, που πραγματεύεται μια πολύ ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία.

Η ταινία ξεκινάει με την Ellen, μια 20χρονη όπου παλεύει με την ανορεξία, αλλά κάθε προσπάθεια για να θεραπευτεί, αποβαίνει άκαρπη. Όταν επιστρέφει στο σπίτι του πατέρα της, εκείνος είναι άφαντος και η θετή της μητέρα αποφασίζει πως πρέπει να την δει ένας ειδικός επιστήμονας, ο Dr. William Beckham. Με την προτροπή της αδελφής της, δέχεται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα του του Beckham και έτσι μετακομίζει στο σπίτι με τους υπόλοιπους ασθενείς του προγράμματος.

Η ταινία ήταν μια έκπληξη για μένα. Όταν έκατσα αν την δω, δεν είχαν καν δει κάποιο trailer. Διάβασα μόνο την σύντομη περίληψη που έχει το Netflix. Η ταινία έχει έναν πολύ ανθρώπινο και περιέργως γλυκό τόνο, που σε μαγνητίζει από την αρχή. Πολύ εύκολα συμπαθείς την πρωταγωνίστρια και βάζεις τον εαυτό σου στην θέση των συγγενών της. Το στήσιμο και χτίσιμο των χαρακτήρων γίνεται πολύ μεθοδικά και σωστά, βοηθώντας ακόμη περισσότερο τον θεατή να νιώσει συμπόνια, κατανόηση και προβληματισμό με τα βιώματα τους. Φυσικά σε αυτό βοηθούν πολύ και εξαίρετες ερμηνείες από όλο το cast. H Lily Collins δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία, καθώς χάνει εντελώς τον εαυτό της μέσα στον χαρακτήρα και βγάζει προς τον θεατή όλο τον ψυχισμό ενός ανθρώπου που παλεύει με την ανορεξία. Ένα ακόμη φωτεινό σημείο έκπληξης ήταν η ερμηνεία της Carrie Preston, που μερικοί θα γνωρίζουν από το True Blood. Από τον αφελή και χωρίς πολλές απαιτήσεις ρόλο της εκεί, στο To The Bone δίνει μια δυνατή ερμηνεία, με πολύ συναίσθημα και εκφραστικότητα.

Σεναριακά η ταινία φυσικά και δεν ποντάρει στις ανατροπές, στην γρήγορη εξέλιξη ή στο μυστήριο. Το όπλο που χρησιμοποιεί είναι μεθοδικό χτίσιμο χαρακτήρων και γεγονότων, μέσα από ρεαλιστικούς και ουσιαστικούς διαλόγους. Σε πολλά σημεία η εικόνα μιλάει από μόνη της, όπως την εξαιρετική ονειρική σκηνή, αλλά και στην υπόλοιπη ταινία ο διάλογος χρησιμοποιείται με τον καλύτερο τρόπο. Παράλληλα η ιστορία στα γεγονότα που παρουσιάζει, παραμένει ιδιαίτερα πιστή σε πραγματικές ανάλογες καταστάσεις, έτσι αυτό δίνει ένα επιπλέον ρεαλιστικό στοιχείο στην ταινία, κάτι που κάνει ακόμη πιο εύκολα τον θεατή να παρασυρθεί και να συγκινηθεί – συγκλονιστεί.

Είναι μια ταινία με δυνατά νοήματα, απολαυστικότατες ερμηνείες και αμείωτο ενδιαφέρον. Αν έχεις Netflix, μπες αμέσως να την δεις. Αν όχι, είναι ένας πολύ καλός λόγος για να αποκτήσεις.

 

 

Previous post

Dear White People - 1ος κύκλος (2017)

Next post

Game of Thrones: Τα 20 καλύτερα tweets για το 7x04

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.