FilmsReviews

Beach Rats (2017) της Eliza Hittman

Η Eliza Hittman (It Felt Like Love) δημιουργεί την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η οποία πατάει πάλι στα χνάρια της σεξουαλικής αναζήτησης. Το Beach Rats έκανε τον κύκλο του σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ξεκινώντας από το Sundance με το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και την παραλίγο νίκη του μεγάλου βραβείου της επιτροπής για καλύτερη ταινία.

Ο Frankie (Harris Dickinson) είναι ένας τυπικός έφηβος που ζει στο Μπρούκλιν. Προσπαθώντας να ξεφύγει από την πλήξη που καταβάλλει την ζωή του, όταν δεν περνάει χρόνο με τους νταήδες φίλους του και την κοπέλα που κυνηγάει, μιλάει με μεγαλύτερους άντρες στο ίντερνετ.

Είναι ωραίο να βλέπει κανείς τη ματιά μίας γυναίκας δημιουργού ειδικά σε θέματα που αφορούν το αντρικό φύλο. Το Beach Rats θα μπορούσε να ερμηνευθεί ολίγον τι ως ένα σεξιστικό κείμενο λόγω του τρόπου που ο ήρωας φέρεται στην σύντροφο του. Ίσως ο όρος «σύντροφος» να μην είναι καν σωστός αν λάβουμε υπόψη την σχέση του ήρωα με την Simone (Madeline Weinstein). Η ταινία αυτή είναι μία καθαρά «αγορίστικη» ταινία. Το ότι όμως μας το προσφέρει μία γυναίκα δείχνει πολλά περισσότερα.

Παρά τα όποια υπολανθάνοντα μηνύματα περνάει η ταινία μέσω των πράξεων των χαρακτήρων και όχι της ίδιας της πλοκής, το Beach Rats είναι η μελέτη μίας γυναίκας πάνω στην ανδρική σεξουαλικότητα. Μερικές φορές εκφράζει μία αθώα άγνοια. Μερικές φορές δείχνει να εισβάλλει στο μυαλό του ήρωα της καλύτερα από κάθε άνδρα θεατή. Η Hittman έχοντας δουλέψει ξανά σε μία ταινία παρόμοιας θεματικής, φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων όσον αφορά το σεξ και γνωρίζει πως να το προβάλλει.

Η ταινία αφηγείται με βάση την εικόνα και όχι τον διάλογο. Ο ρυθμός της είναι πολύ αργός και όντως θα μπορούσε να συμπτυχθεί σε μία ταινία μικρού μήκους. Η μεγάλη όμως για την πλοκή διάρκεια, εκφράζει τον ίδιο τον ήρωα ο οποίος παλεύει να ξεφύγει από την ρουτίνα του. Αυτός υποκινείται από τα ένστικτα τους και συνεπώς η απεικόνιση του είναι αληθοφανής. Ο Harris Dickinson αποδεικνύεται μία καλή επιλογή τουλάχιστον για μία τέτοια ταινία. H Hittman αντιλαμβάνεται το βάρος που κουβαλάει ο ήρωας της και κατευθύνει τον πρωταγωνιστή της με φροντίδα και σαφήνεια. Πρόκειται για μία ιστορία ενηλικίωσης μέσα από τα μάτια ενός μπερδεμένου έφηβου.

Η δημιουργός αποφεύγει να βάλει ταμπέλες. Έτσι, μέχρι το τέλος της ταινίας ο χαρακτήρας και η σεξουαλικότητα του μένουν γκρίζα. Είναι γκέι; Είναι μπάι; Είναι όπως λέει όντως στρέιτ και πάει με άντρες που «κερνάνε» χόρτο; Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά. Οι πράξεις του δικαιολογούν όλες τις απόψεις και το κοινό στέκεται μάρτυρας τους για σχεδόν δύο ώρες. Πρόκειται δηλαδή για ένα κείμενο ανοιχτό προς ερμηνεία και η συγγραφέας αφήνει όλα τα ενδεχόμενα στο τραπέζι επιτρέποντας κάθε φωνή να ακουστεί.

Η ταινία αποτελεί το χρονικό ενός ατόμου στην προσπάθεια του να βρει μία ταυτότητα. Αν και υπάρχουν αρκετά σημεία πλοκής και ανατροπής στην αφήγηση, ολόκληρη η ιστορία είναι η εξιστόρηση ενός καθημερινού ατόμου. Μπορεί πολλές από τις πράξεις να φαίνονται ακραίες, μπορεί τεχνικά η ταινία να είναι αρκετά στυλιζαρισμένη παρά τον ρεαλισμό που θέλει να προσδώσει, όμως μοναδικός στόχος είναι να εμβαθύνει στην ψυχολογία του ήρωα της και τα καταφέρνει. Και αν φανεί περίπλοκο σε κάποιο/κάποια θεατή, καλό είναι να κάνει μία αναδρομή στα εφηβικά του/της χρόνια και να θυμηθεί την πληθώρα συναισθημάτων.

Το Beach Rats δεν ωραιοποιήσει καταστάσεις και δεν ντρέπεται να δείξει τα κακώς κείμενα της εφηβείας. Ταυτόχρονα δεν κρίνει, ούτε παίρνει θέση για τα ζητήματα της LGBTQ+ κοινότητας. Είναι ένα ωμό δράμα που καλεί το κοινό του να συνεχίσει να το βλέπει μόνο αν αντέχει. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό.

 

 

beach rats

Previous post

The Disaster Artist (2017) του James Franco #tiff58

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.