ReviewsTV

Bates Motel – 5ος κύκλος (2017)

5 χρόνια μετά την πολυαναμενόμενη (κυρίως προσωπικά) πρεμιέρα του Bates Motel, ενός «σύγχρονου prequel του Psycho» όπως το χαρακτήρισαν οι δημιουργοί, ήρθε η ώρα για τον τελευταίο κύκλο, στον οποίον έρχεται η κορύφωση αλλά και ο επίλογος της ιστορίας ενός ανθρώπου που οδηγείται ολοένα και περισσότερο στην απόλυτη τρέλα.

Σε αυτόν τον κύκλο, ο Norman αφού έχει σκοτώσει τη μητέρα του, αποκτά για τα καλά μία διπλή προσωπικότητα και έχει δοθεί τόσο σε αυτήν που είναι περισσότερο η μητέρα του παρά ο ίδιος λόγω της απουσίας της. Την ίδια ώρα, συμβαίνουν παράλληλα δύο ακόμη ιστορίες: ο πατριός του, Romero, προσπαθεί να αποδράσει από την φυλακή για να τον σκοτώσει για αυτό που έκανε στη μητέρα του και ο Dylan που ζει ευτυχισμένος με την Emma και το παιδί του ακόμη δε γνωρίζει ότι η μητέρα του είναι νεκρή. Οι τρεις αυτές ιστορίες μέρα με τη μέρα συνδέονται όλο και περισσότερο μέχρι να διασταυρωθούν στο White Pine Bay.

Το Bates Motel είναι μία σειρά που πήρε τον εαυτό της όσο σοβαρά έπρεπε να τον πάρει. Εδώ και 4 χρόνια με εξαίρεση τον δεύτερο κύκλο, η σειρά έκανε ελάχιστες κοιλιές και για 40 επεισόδια κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και έχτισε πολύ καλά όλα τα γεγονότα που οδήγησαν μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο. Έτσι και ο τελευταίος κύκλος έχει πάρα πολλά να πει, ειδικά γιατί σε τουλάχιστον δύο από τα επεισόδια του, καταφέρνει να συνδυάσει και την πλοκή του Psycho με το βασικό arc. Και καταφέρνει να το κάνει πολύ καλά αποτελώντας τον μεγαλύτερο φόρο τιμής στο Psycho το οποίο και αποτελεί πηγή έμπνευσης για τη σειρά με πολλά easter eggs. Οι ηθοποιοί καταφέρνουν και ερμηνεύουν με τον καλύτερο τρόπο κλασικούς κινηματογραφικούς χαρακτήρες, ειδικά η Vera Farmiga που σε κάθε επεισόδιο χειροκροτώ κυριολεκτικά την ερμηνεία της. Σε αυτόν τον κύκλο είναι guest star η Rihanna στον ρόλο της Marion Crane και μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλύτερη από αυτό που περίμενα δίνοντας μία νέα πνοή στον χαρακτήρα χωρίς τουλάχιστον να απογοητεύσει ερμηνευτικά. Και ο Freddie Highmore προσεγγίζει πολύ καλά τον ρόλο του Norman και την κατρακύλα του στον δρόμο της παράνοιας. Τον θεωρώ επίσης ένα πολύ μεγάλο ταλέντο.

Ο κύκλος αυτός έχει να κάνει με ένα ψυχολογικό, ένα οικογενειακό δράμα αλλά και μία ιστορία εκδίκησης. Αυτοί είναι οι βασικοί πυλώνες που απαρτίζουν την αφήγηση του. Και οι δημιουργοί κατάφεραν να μας κάνουν να δεθούμε τόσο πολύ με όλους τους χαρακτήρες και να κάνουν τα κίνητρα τους τόσο οργανικά και λογικά που είναι πολύ δύσκολο να πάρουμε μεριά σε κάθε τους σύγκρουση. Πάντως το σίγουρο είναι ότι μέχρι το τελευταίο επεισόδιο δεν μπορούμε να έχουμε ούτε την πίτα ολόκληρη, ούτε τον σκύλο χορτάτο, όπως λέει ο λαός. Οι τρεις αφηγήσεις που όλες βρίσκουν κοινό άξονα το Norman, συνδέονται πολύ καλά μεταξύ τους, δημιουργώντας μία πολύ καλή ροή και μία σταθερή κορύφωση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και μία πολύ καλά φτιαγμένη λύση της πλοκής στο τέλος, δίνοντας ακριβώς αυτά και όσα πρέπει χωρίς να δίνει το κλασσικό happy ending αλλά και ολοκληρώνοντας το arc κάθε χαρακτήρα χωρίς να υπόσχεται εξωπραγματικά πράγματα για τον καθένα μετά το τέλος. Έτσι, λοιπόν, έχει ένα πολύ ικανοποιητικό τέλος γιατί παρά την όποια έκφανση του, δίνει μία αίσθηση ολοκλήρωσης και κάθαρσης τόσο για τους χαρακτήρες όσο και για το κοινό.

Στα τεχνικά χαρακτηριστικά της, η σειρά ακολουθεί ακριβώς την ίδια συνταγή και με τις προηγούμενες χρονιές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αρμόζει. Η διεύθυνση φωτογραφίας δίνει ένα μουντό τόνο μέσα στη σειρά με κρύες συνήθως αποχρώσεις αλλά και μία αίσθηση σκοτεινιάς. Σε μερικές σκηνές του τελευταίου επεισοδίου βέβαια υπάρχουν για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά και πλάνα με αποχρώσεις ενός ηλιοβασιλέματος, δημιουργώντας πολλούς συμβολισμούς, αλλά κατά βάση δίνοντας τέλος στην σκοτεινιά που επικράτησε εδώ και χρόνια. Η σκηνοθεσία επεκτείνεται όσο μπορεί στα πλαίσια πάντα των mainstream τηλεοπτικών συμβάσεων. Η μουσική βοηθάει στο να επιτευχθεί ένα εξαιρετικό συνολικό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, ειδικά στο τελευταίο επεισόδιο που δεν μπορεί παρά να φέρει δάκρυα στα μάτια με ένα νοσταλγικό ρυθμό. Το τελευταίο επεισόδιο ελάχιστα διαφέρει σε ρυθμό αφήγησης και σκηνοθεσίας. Παρόλα αυτά δεν υπερβαίνει το budget ενός απλού επεισοδίου, καθώς επικεντρώνεται περισσότερο στην αφήγηση και την επίλυση των ζητημάτων που προέκυψαν στη σειρά παρά στο production value, θυμίζοντας το τελευταίο επεισόδιο του Breaking Bad που ακολούθησε παρόμοια φιλοσοφία.

Προσωπικά, είναι μία σειρά που θα μου λείψει, όμως η αφήγηση τεντώθηκε τόσο όσο έπρεπε χωρίς να καταντήσει κουραστική και έτσι δεν θα μπορούσε να βγάλει κάτι άλλο σε μελλοντικούς κύκλους χωρίς να κουράσει το κοινό. Και έτσι πρέπει να γίνεται με μία σειρά. Το Bates Motel λοιπόν, αν και σχετικά δημοφιλής σειρά, είναι αρκετά υποτιμημένη, ίσως γιατί δεν την προμόταρε ένα AMC ή HBO. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν ακολουθεί αφηγηματικά πολλές φορές τα standards αυτών των καναλιών. Σίγουρα αξίζει κάθε προβολή κυρίως για να φτάσει κανείς στον τελευταίο αυτόν κύκλο και να εκτιμήσει μία αφήγηση με ταυτίσημους χαρακτήρες που έχουν τόσα ελαττώματα όσο και εμείς. Είναι σίγουρα ένα διαμαντάκι της Αμερικάνικης τηλεόρασης.

 

 

Previous post

John Wick (2014) του Chad Stahelski

Next post

Οι 10 Καλύτερες Ταινίες για Αληθινούς Serial Killers

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής, φοιτητής του τμήματος κινηματογράφου, έχει ειδικότητα στο μοντάζ και ασχολείται τρία χρόνια με την κριτική ταινιών για διάφορα site. Έχει κάνει, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες μικρού μήκους: ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Έχει ασχοληθεί ενεργά με τον εθελοντισμό σε διάφορες οργανώσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτήν τη στιγμή ασχολείται με μερικά επερχόμενα projects. Ιδρυτής του Reviewer.