FilmsReviews

Baby Driver (2017) του Edgar Wright

Μετά τις μεγάλες του επιτυχίες Hot Fuzz και Scott Pilgrim vs. The World, ο Edgar Wright επιστρέφει με την ίσως πιο ρεαλιστική του ιδέα μέχρι στιγμής. Τέσσερα χρόνια μετά το The World’s End βγαίνει στις αίθουσες το Baby Driver με πρωταγωνιστή τον Ansel Elgort (The Fault in Our Stars).

Ο Baby (Elgort) δεν μπορεί να κάνει χωρίς τη μουσική του. Είναι συνεχώς με ένα ζευγάρι ακουστικά στα αυτιά. Η ζωή για εκείνον είναι ένα συνεχές ρυθμικό βίντεοκλιπ. Αυτό που κάνει για να βγάλει τα προς το ζην και να φροντίσει τον κωφό του πατέρα είναι να εκμεταλλεύεται την εκπληκτική του ικανότητα στην οδήγηση. Δεν την εκμεταλλεύεται όμως σε αγώνες πίστας ή κάτι παρόμοιο αλλά σε ληστείες καθώς είναι ο οδηγός διαφυγής των εγκληματιών μετά τον τόπο του εγκλήματος. Εκεί που νομίζει ότι σταμάτησε να κάνει αυτήν την δουλειά και βρίσκει μία άλλη πιο τίμια, ο Baby εξαναγκάζεται από τον αρχηγό της συμμορίας στην οποία δούλευε, τον Doc (Kevin Spacey) να πάρει μέρος για άλλη μια φορά σε μία ριψοκίνδυνη ληστεία.

Ο Elgort ξεφεύγει από τις εφηβικές ταινίες και πάει σε μία που εκμεταλλεύεται στο μέγιστο τις δυνατότητες του. Όχι ότι στο The Fault in Our Stars δεν ήταν πολύ καλός, αλλά εδώ του δίνεται η δυνατότητα να ερμηνεύσει έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο και να εκφράσει μία άλλη πλευρά του. Ο Edgar Wright βάζει χαρακτήρες με διάφορες baby driver-ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ THE REVIEWER 2ιδιαιτερότητες στις ταινίες του. Χαρακτήρες που δεν «κουμπώνουν» με τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ ο Elgort κάνει καλά την δουλειά του, καθώς ερμηνεύει άψογα έναν χαρακτήρα με πολλές ιδιαιτερότητες.

Μέσα στα πολλά μοτίβα του Wright ακόμη και ο ίδιος ο κόσμος που στήνει έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Στην προσπάθεια του να εκφράσει την ψυχοσύνθεση του ήρωα του στο κοινό, ο δημιουργός δίνει ρυθμό στον κόσμο ο οποίος ταιριάζει με όσα ακούει ο Baby στα ακουστικά του. Τα βήματα, η δράση, η κινησιολογία, η ίδια η κίνηση της κάμερας δίνουν έναν συνεχή ρυθμό στην ταινία. Αποκορύφωμα όλου αυτού, είναι ένα μονοπλάνο στην αρχή της ταινίας όπου ο ήρωας πηγαίνει να πάρει έναν καφέ. Κι όμως μία τόσο απλή δραστηριότητα σε συνδυασμό με το δημιουργικό μυαλό του Wright που δεν βαριέται να σκεφτεί, δημιουργεί ένα κυριολεκτικό υπερθέαμα.

Η ταινία ανήκει στο είδος της δράσης. Έχει γρήγορο ρυθμό, βία, όπλα και αμάξια. Τα ισορροπεί όμως με μία ιστορία που επικεντρώνεται στον χαρακτήρα του Baby. Ο ήρωας δεν έχει μόνο να φτάσει μέχρι το τέλος της ληστείας. Έχει έναν πατέρα να φροντίσει και μία κοπέλα να διεκδικήσει. Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται κλισέ, αλλά το τόσο καλά δεμένο σενάριο καταφέρνει να τα χρησιμοποιήσει υπέρ των χαρακτήρων και της ανάπτυξης της πλοκής. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα από τα μεγαλύτερα τόξα μεταβολής που έχουμε δει στον κινηματογράφο και είναι αυτό του Baby, ο οποίος από μετατρέπεται από μαλθακό αγόρι σε σκληροτράχηλο άντρα.

Το Baby Driver είναι μία ταινία που δεν έχει μειονεκτήματα. Δεν κάνει το κοινό να βαριέται, δεν αναλώνεται σε περιττές σκηνές, είναι γεμάτο από δράση. Μία ταινία που δεν φοβάται να γίνει ωμή εκεί που πρέπει και ανθρώπινη όποτε χρειάζεται. Και το σημαντικότερο, αποδεικνύει πως και οι γρήγορες ταινίες δράσης μπορούν να έχουν ένα εξαιρετικό σενάριο. Και αυτή η ταινία είναι η καλύτερη σε αυτό το είδος.

 

 

baby driver

beach rats κριτικη ταινιασ the reviewer
Previous post

Beach Rats (2017) της Eliza Hittman

Next post

Europa (2017) του Miguel Ángel Pérez Blanco | #tiff58

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.