ComicsFilmsReviews

Avengers: Infinity War (Anthony Russo & Joe Russo, 2018)

Δέκα χρόνια μετά το Iron Man, το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel αποκτά επιτέλους το κρεσέντο που της αξίζει.

 

Έχοντας αλλάξει τα δεδομένα για την κινηματογραφική βιομηχανία, τα Marvel Studios συνεχίζουν να ανεβάζουν τον πήχη κάθε φορά και πιο ψηλά. Και ενώ το Avengers: Infinity War ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, φαίνεται πως νικήθηκε.

Οι Εκδικητές ετοιμάζονται να πολεμήσουν τον Thanos, έναν τιτάνα ο οποίος θέλει να μαζέψει τις έξι πέτρες της Αιωνιότητας για να ισορροπήσει το σύμπαν, σκοτώνοντας το 50% των ζωντανών πλασμάτων. Θα χρειαστούν όμως και την βοήθεια αρκετών «ανεξάρτητων» ηρώων καθώς μόνοι τους δεν μπορούν να τα καταφέρουν μιας και πρόκειται για τον ισχυρότερο εχθρό στο σύμπαν.

Το Infinity War είναι κάτι παραπάνω από μία προσπάθεια των Marvel Studios να κερδοσκοπήσουν. Είναι όλα όσα εκπροσωπεί το franchise και όλα όσα έχτιζε επί μία δεκαετία. Δεν θα κουράσω όμως μιλώντας για το συνολικό σύμπαν και τα αμέτρητα αφηγηματικά τόξα του, αλλά για το Infinity War αυτό καθεαυτό. Έγινε σκληρή δουλειά; Φυσικά. Απέδωσε; Εννοείται. Όπως και να το κάνει όμως κανείς, μία ταινία αυτού του βεληνεκούς με δεκάδες χαρακτήρες να μοιράζονται σχεδόν τρεις ώρες κινηματογραφικού χρόνου είναι ένα AVENGERS: INFINITY WAR ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ 2ριψοκίνδυνο εγχείρημα και υπάρχουν πολλές παγίδες στις οποίες μπορεί να πέσει. Πόσο μάλλον όταν είναι μία ουσιαστική συνέχεια σχεδόν είκοσι ταινιών και απαιτούν τις γνώσεις των θεατών.

Οι αδερφοί Russo όμως και οι σεναριογράφοι Christopher Markus και Stephen McFeely – ένα ακόμη αχτύπητο δίδυμο βετεράνων στο franchise – καταφέρνουν με δεξιοτεχνία να αποφύγουν τα εμπόδια που παρουσιάζονται χωρίς να βγαίνουν πάντα αλώβητοι αλλά καταφέρνοντας να δώσουν ό,τι καλύτερο γίνεται με τον κινηματογραφικό χρόνο που τους δίνεται, το αρχικό υλικό που καλούνται να διασκευάσουν και το παρελθόν του franchise που πρέπει να λάβουν υπόψη. Και σε αντίθεση με το υπόλοιπο πιο οικογενειακώς προοριζόμενο franchise, το Avengers: Infinity War είναι πιο σκοτεινό, έχει λιγότερο χιούμορ – αλλά καλόγουστο όπως πάντα – και καταφέρνει να μετριάσει το τεράστιο ποσοστό σκηνών δράσης με σκηνές που ολοκληρώνουν αφηγηματικά τόξα πολλών από τους χαρακτήρες και συνεχίζουν την ανάπτυξη τους.

Και σε μία ταινία τέτοιων διαστάσεων με ένα all-star cast που δίνει όπως πάντα εξαιρετικές ερμηνείες, πώς να μην υπάρχουν το ίδιο εξαιρετικά εφέ; Το είδος των ταινιών με υπερήρωες φτάνει στο αποκορύφωμα του με το Infinity War του οποίου τα εφέ βελτιώνουν ακόμη και τα ίδια τα κόμικ σε οπτικό επίπεδο. Οι θεατές όχι μόνο βλέπουν ένα συνδυασμό από τρομακτικά αληθοφανή εφέ, αλλά ταξιδεύουν στις σελίδες των κόμικ της Marvel με πολλές αναφορές έμμεσες ή άμεσες σε αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, το Avengers: Infinity War είναι μία ταινία που θα χαρίσει γέλιο, (πολύ) κλάμα και αρκετό σασπένς δίνοντας την αίσθηση μίας ολοκλήρωσης αλλά κάνοντας μας ταυτόχρονα να ανυπομονούμε για περισσότερα καθώς βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη πράξη αυτού του τεράστιου franchise και μένει να δούμε πώς θα λυτρωθούν οι χαρακτήρες τους οποίους αγαπήσαμε. Μία ταινία με υψηλά στάνταρ, ακόμη υψηλότερα διακυβεύματα και την υπόσχεση για ένα καθαρτικό φινάλε.

 

 

Ψηφίστε την ταινία

5 Ψηφοφορία κριτικού
5 Ψήφοι χρηστών (9 ψήφοι)
Συνολική ψήφος

 

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Miloš Forman
Previous post

Πέθανε ο Miloš Forman, ο σκηνοθέτης πίσω από τη "Φωλιά του Κούκου"

Next post

All I See Is You (Marc Forster, 2017)