FilmsReviews

Annabelle: Creation (2017) του David F. Sandberg

Το να φέρει η ταινία σου τον τίτλο του prequel ενός prequel, σίγουρα δεν είναι κάτι ενθαρρυντικό. Πόσο μάλλον αν είναι prequel σε μια από τις χειρότερες ταινίες τρόμου των τελευταίων ετών. Όμως o David F. Sandberg κατάφερε να προσπεράσει όλους αυτούς τους κακούς οιωνούς και να μας δώσει μια ταινία με την Annabelle που είναι όντως τρομακτική. Το Annabelle: Creation, παρότι κουβαλάει ακόμα ένα βαρύ φορτίο, αυτό του origin story, καταφέρνει να τρομάξει και να ανατριχιάσει τον θεατή.

Μετά από μια ανείπωτη τραγωδία, η οικογένεια Mullins θα ανοίξει το σπίτι της, για να φιλοξενήσει την sister Charlotte και έξι ορφανά κορίτσια, καθώς το ορφανοτροφείο που μέναμε έχει κλείσει. Πολύ σύντομα όμως τα κορίτσια θα ανακαλύψουν την κούκλα της Annabelle και θα συνειδητοποιήσουν πως κάτι διαβολικό την έχει κυριεύσει.

Η ταινία ουσιαστικά έχει δυο χαρακτηριστικά. Το ένα είναι πολύ καλό και το άλλο αρκετά κακό. Θα ξεκινήσω με το κακό για να φύγει από την μέση. Οι χαρακτήρες είναι εντελώς ηλίθιοι. Εντάξει μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, όμως είναι πολλές οι στιγμές που σκέφτεσαι πως οι χαρακτήρες είναι πραγματικά ανεγκέφαλοι. Μπορεί να συμβεί μπροστά τους το χειρότερο πράγμα, όπως να βρουν ένα πτώμα στο σαλόνι και εκείνοι να είναι σε φάση «ας πάμε για ύπνο γιατί πέρασε η ώρα». Δεν κάνω πλάκα. Υπάρχει σκηνή στην ταινία με περίπου τέτοιο περιεχόμενο. Στον βωμό δεν του ότι είναι μικρά παιδιά και είναι περίεργα και τριγυρνάνε στο σπίτι, βλέπεις τα κορίτσια να κάνουν την μια ανοησία μετά την άλλη, σε βαθμό που σκέφτεσαι ότι μάλλον δεν την θέλουν την ζωή τους. Βέβαια το πρόβλημα με το σενάριο δεν μένει μόνο στους χαρακτήρες, αλλά και σε μερικές καταστάσεις. Όπως για παράδειγμα μια σκηνή όπου ένα αναπηρικό καροτσάκι κατρακυλάει από έναν λόφο, σπάει την πόρτα του αχυρώνα, ενώ το κορίτσι που ήταν στο καροτσάκι φώναζε και έσκουζε και κανένας δεν άκουσε τίποτα, παρότι βρισκόντουσαν σε απόσταση μερικών μέτρων.

Όλα αυτά βέβαια καταφέρνεις να τα ξεπεράσεις, καθώς η ταινία είναι αρκετά τρομακτική. Ναι κάνει ένα αργό ξεκίνημα και σε συνδυασμό με τα παραπάνω αρχίζουν να σε ζώνουν τα φίδια, όμως σύντομα βρίσκει τον ρυθμό της. Αναγνωρίζω στον Sandberg πως όταν έπρεπε να δείξει τρόμο και φρίκη και το έκανε και μάλιστα πολύ καλά. Παραμορφωμένες φωνές, ψιλές σιλουέτες που κρύβονται στο σκοτάδι με μάτια που λάμπουν και γαμψά νύχια να βγαίνουν από τον τοίχο, είναι μόνο μερικά από τα highlights. Γενικά η ταινία κάνει πιο πολύ focus στον δαίμονα που ζει μέσα στην κούκλα, παρά  στην Annabelle την ίδια. Και καθώς προχωράει η ταινία ο σκηνοθέτης σου δίνει λίγο, λίγο το πως μοιάζει ο δαίμονας. Αυτό το αργό και μεθοδευμένο χτίσιμο, σε κάνει να ανατριχιάζεις κάθε φορά που βλέπεις λίγο περισσότερο από την εμφάνιση του και το τι μπορεί να κάνει. Βοηθητικός παράγοντας στο χτίσιμο της γωνίας και της φρίκης είναι και το εξαίρετο sound design. Οι ήχοι από πόρτες και πατώματα που τρίζουν, πρωταγωνιστούν πιο πολύ και από τα μικρά κορίτσια, κάνοντας σε είσαι συνεχώς στην τσίτα.

Συμπερασματικά το Annabelle: Creation είναι έτη φωτός καλύτερο από τον προκάτοχο του. Αν καταφέρεις και προσπεράσεις τους νοητικά αδύναμους χαρακτήρες και τις κλισέ αντιδράσεις τους, θα απολαύσεις τρόμο και ανατριχίλα.

 

 

 

john wick: chapter 3 release date
Previous post

Το 'John Wick: Chapter 3' απέκτησε ημερομηνία κυκλοφορίας

Next post

Μουσική και κινηματογράφος: 25 αγαπημένες Κινηματογραφικές Μελωδίες (Film Scores)

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παναγιώτης Σενούντας

Παναγιώτης Σενούντας

Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα , σπούδασε σκηνοθεσία και δημοσιογραφία και από μικρό παιδί ήταν αυτό που σήμερα αποκαλούμε geek. Παντού γύρω του φιγούρες από υπέρ ήρωες, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και το δωμάτιο πάντα γεμάτο από αφίσες ταινιών. Ένα μικρό, ανήσυχο παιδί, ζει μέχρι σήμερα μέσα του και ψάχνει τρόπους έκφρασης μέσα από το σινεμά αλλά και γενικά την pop κουλτούρα.