ListsSpecials

5 αγαπημένες κινηματογραφικές κηδείες

Η τέχνη μιμείται τη ζωή και το αντίστροφο. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να υπάρχει ζωή, αρά και τέχνη, χωρίς θάνατο. Έτσι, εμπνεύστηκα να γράψω για πέντε κηδείες που λίγο με συγκίνησαν, λίγο με έκαναν να γελάσω και σε κάποιες περιπτώσεις με σόκαραν.

 

#5 Love Actually (Richard Curtis, 2003)

Ο χαρακτήρας του Liam Neeson, Daniel, κηδεύει τη γυναίκα του. Στον επικήδειο του, αναφέρει πως συζήτησε με τη γυναίκα του για το πώς θα ήταν η κηδεία της. Και εκείνος της λέει αντίο με το τραγούδι που εκείνη ήθελε. Το Bye, bye, baby (Baby, Goodbye).

Η μόνη του αδυναμία ήταν να εκπληρώσει την επιθυμία της γυναίκας του να εμφανιστεί ο Daniel στην κηδεία της με την Claudia Schiffer.

 

#4 Live and Let Die (Guy Hamilton, 1973)

James Bond χωρίς μία κηδεία από το πουθενά, δε γίνεται να υπάρχει. Στην εναρκτήρια σκηνή, ένας άντρας παρακολουθεί μία κηδεία στη Νέα Ορλεάνη. Ρωτάει έναν περαστικό ποιανού κηδεία είναι, και εκείνος βγάζοντας ένα μαχαίρι και καρφώνοντας το στα πλευρά του, του απαντάει «η δική σου.» Στη συνέχεια, ο άντρας μπαίνει στο φέρετρο και η γειτονιά ξεσπάει σε μουσικές και πανηγύρια.

 

#3 The Fault in Our Stars (Josh Boone, 2014)

Δε νομίζω ότι υπήρξε άτομο του εύρους 18-24 (ή και μεγαλύτερο) που να μην έκλαψε έστω και σε μία σκηνή του The Fault in Our Stars. Μία από αυτές είναι και η κηδεία του Augustus. Πιο πριν όμως προηγείται η προ-κηδεία του, στην οποία παρευρίσκεται ο ίδιος και οι φίλοι του. Αυτή είναι ίσως πιο σημαντική σκηνή από εκείνη του ίδιου του θανάτου καθώς ο αναμενόμενος θάνατος πολλές φορές είναι πιο τραγικός από τον απρόσμενο. «Μου έδωσε ένα πάντα σε μετρημένες μέρες και για αυτό σου είμαι αιώνια ευγνώμων,» αναφέρει στον επικήδειο λόγο της η Hazel.

 

#2 My Girl (Howard Zieff, 1991)

«Θες να πάμε να σκαρφαλώσουμε στα δέντρα, Thomas J;» ρωτάει η Vada τον αδικοχαμένο της φίλο. Σίγουρα η απώλεια ενός παιδιού είναι από τα χειρότερα πράγματα. Επίσης ένα από τα χειρότερα πράγματα είναι η κηδεία του καλύτερου σου φίλου.

 

#1 Steel Magnolias (Herbert Ross, 1989)

Όπως ανέφερα και πριν, το να χάνεις το παιδί σου είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορείς να ζήσεις. Και έτσι συμβαίνει στο πολυαγαπημένο Steel Magnolias, το οποίο οδηγεί σε ίσως την καλύτερη κινηματογραφική σκηνή κηδείας που έχει υπάρξει, η οποία τα έχει όλα: δάκρυα, απελπισία, άρνηση και μέσα σε όλα αυτά, γέλιο.

Η Sally Field περνάει από όλο το φάσμα των συναισθημάτων ως μία μητέρα που υποφέρει έχοντας χάσει το παιδί της. Εκνευρίζεται. Παραληρεί. Λέει πράγματα που δεν έχουν νόημα. Αλλά σε μία τέτοια στιγμή, δε νομίζω ότι απέχει και πολύ από την πραγματικότητα – για αυτό και ίσως είναι τόσο οικεία η ερμηνεία της αλλά και η ταινία ολόκληρη, πόσο μάλλον αυτή η σκηνή. Απλά ξεσπάει! Και μέσα από την καλοσύνη, την αισιοδοξία και το χιούμορ, οι φίλες της καταφέρνουν και την κάνουν να ξεκαρδιστεί στο γέλιο την χειρότερη μέρα της ζωής της.

Previous post

Life of Brian (1979) του Terry Jones

Next post

Πρώτο trailer για το Star Wars: The Last Jedi

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής, φοιτητής του τμήματος κινηματογράφου, έχει ειδικότητα στο μοντάζ και ασχολείται τρία χρόνια με την κριτική ταινιών για διάφορα site. Έχει κάνει, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες μικρού μήκους: ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Έχει ασχοληθεί ενεργά με τον εθελοντισμό σε διάφορες οργανώσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτήν τη στιγμή ασχολείται με μερικά επερχόμενα projects. Ιδρυτής του Reviewer.