ListsSpecials

15 κινηματογραφικοί αυτοσχεδιασμοί που έγραψαν ιστορία

Ο κινηματογράφος, σε αντίθεση με άλλες μορφές αφήγησης (πχ βιβλία), δεν αρκείται απλά στην έμπνευση και το καλλιτεχνικό ταλέντο των δημιουργών (σκηνοθέτης, σεναριογράφος κλπ), αλλά είναι άμεσα συνυφασμένος και με την ερμηνευτική ικανότητα των «εκτελεστών, δηλαδή των ηθοποιών. Οι κινηματογραφικοί ήρωες έρχονται στη ζωή μέσα από τον τρόπο που τους αποδίδει ο ηθοποιός, ο οποίος για όσο «γράφει» η κάμερα οφείλει να ταυτιστεί με τον  χαρακτήρα που του υποδεικνύει το κείμενο και οι δημιουργοί. Μάλιστα, ορισμένες φορές οι ερμηνευτές οικειοποιούνται σε τέτοιο βαθμό τον ρόλο τους, ώστε να περνούν σε θέση δημιουργού και να προχωρούν σε αυτοσχεδιασμούς, δίνοντας άλλη διάσταση στον χαρακτήρα τους. Παρακάτω θα εξετάσουμε μερικές χαρακτηριστικές σκηνές, οι οποίες αποτελούν και μερικές από τις πιο γνωστές στιγμές τις μεγάλης οθόνης.

#1 Goodfellas (Martin Scorsese, 1990)

Joe Pesci – «Funny how?

Ο Scorsese είναι γνωστό ότι συχνά αφήνει τους ηθοποιούς του να αυτοσχεδιάσουν, προσθέτοντας αναδρομικά στο σενάριο τους νέους διαλόγους. Κάτι ανάλογο έγινε και στην περίπτωση του Goodfellas, όπου ο Joe Pesci, επηρεασμένος από μια προσωπική του εμπειρία, μας χάρισε την σκηνή τρέλας και σήμα κατατεθέν της ταινίας. 

 

#2 Casablanca (Michael Curtiz, 1942)

Humphrey Bogart – «Here’s looking at you, kid»

Ο Bogart χρησιμοποίησε την συγκεκριμένη ατάκα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας σκηνής, η οποία άρεσε τόσο στους δημιουργούς που την χρησιμοποίησαν και σε άλλα σημεία της ταινίας. Μάλιστα, φημολογείται ότι ο Bogart έλεγε συχνά την εν λόγω φράση στην συμπρωταγωνίστριά του Ingrid Bergman, όταν έπαιζαν πόκερ κατά την διάρκεια των διαλειμμάτων.

 

#3 Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Stanley Kubrick, 1964)

Peter Sellers – «Mein Furher! I can walk!»

 

Ο Peter Sellers ήταν ο μεγάλος (και ακριβοπληρωμένος) σταρ στην εν λόγω πολεμική σάτυρα του Kubrick, παίζοντας 3 ρόλους και έχοντας αυτοσχεδιάσει στις περισσότερες σκηνές. Όμως, πιο χαρακτηριστική έχει μείνει η τελευταία σκηνή, όπου ενώ ο χαρακτήρας του, Dr. Strangelove, είναι καθόλη τη διάρκεια της ταινίας καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, ο Sellers επιλέγει να σηκωθεί προς έκπληξη όλων.

 

#4 A Clockwork Orange (Stanley Kubrick, 1971)

Malcolm McDowell – «Singing in the Rain»

Μένουμε στον Kubrick, με την γνωστότερη σκηνή του αριστουργήματός του να προέρχεται επίσης από αυτοσχεδιασμό. Ο θρυλικός σκηνοθέτης φαίνεται να μην είχε ευχαριστηθεί από τις αμέτρητες λήψεις (συχνό για Kubrick) της περίφημης σκηνής της επίθεσης και του βιασμού, νιώθοντας ότι κάτι έλλειπε. Τότε έδωσε εντολή στον πρωταγωνιστή, Malcolm McDowell να αυτοσχεδιάσει χορεύοντας και τραγουδώντας. Εκείνος επέλεξε το μόνο τραγούδι που μπορούσε να θυμηθεί εκείνη την στιγμή και όλα τα άλλα είναι ιστορία.

 

#5 Reservoir Dogs (Quentin Tarantino, 1992)

Michael Madsen – «Stuck in the Middle with you»

Μια από τις καλύτερες και πιο «cool» σκηνές βασανιστηρίων, μπορεί να υπάρχει σε ταινία του Tarantino, αλλά αποτελεί αυτοσχεδιασμό του Michael Madsen. Η σκηνοθετική οδηγία ήταν απλά «πήγαινε και κόψε το ένα αυτί του αστυνομικού», με τον Mr Blonde να αποφασίζει να το ρίξει, παράλληλα, στο χορό. Μάλιστα, άρεσε τόσο στον Tarantino, που ήταν διατεθημένος να ξοδέψει όλο το budget για τα δικαιώματα των soundtracks στο τραγούδι των Stealers Wheel.

 

#6 Jaws (Steven Spielberg, 1975)

Roy Scheider – «You’re gonna need a bigger boat»

Δύο πράγματα απογείωσαν την κλασική ταινία του Spielberg: η μουσική του John Williams και η επική ατάκα/αυτοσχεδιασμός του Roy Scheider. Εμ, που πάτε και εσείς με το ψαροκάικο.

 

#7 Star Wars: Epsiode V- The Empire Strikes Back (Irvin Kershner, 1980) Harrison Ford – «I know»

Μια τρανή απόδειξη ότι ο Ford κατάλαβε καλύτερα τον χαρακτήρα του από τον George Lucas, του οποίου το σενάριο υποδείκνυε ένα απλό «I love you too». 

 

#8 Blade Runner (Ridley Scott, 1982)

Rutger Hauer – «All those moments will be lost in time… like tears in rain»

Μεγάλη η συμβολή του Hauer στην εμβάθυνση του χαρακτήρα του, με αυτοσχεδιασμούς όπως ο εν λόγω μονόλογος στο αντίο του ήρωα, ενώ χαϊδεύει ένα περιστέρι, να δίνουν άκομα μεγαλύτερο φιλοσοφικό βάθος στην ταινία, θέτοντας μας το ερώτημα: Τι μας κάνει ανθρώπους;

 

Τους υπόλοιπους 7 αυτοσχεδιασμούς θα τους βρεις στην επόμενη σελίδα.

Previous post

The Blackcoat's Daughter (2015) του Oz Perkins

Next post

Νέο trailer για το Justice League

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.