ListsSpecials

Μουσική και κινηματογράφος: 12 σκηνές τραγουδιού και χορού που θα σου φτιάξουν τη διάθεση

Ο κινηματογράφος και η μουσική κρατούν μια μακρά σχέση φιλίας, με ταινίες να χρησιμοποιούν την μουσική, τον χορό και το τραγούδι για να ορίσουν την ατμόσφαιρα, να ενισχύσουν το δράμα ή να ελαφρύνουν τον τόνο τους και να σε «ανεβάσουν». Παρακάτω θα βρεις μια λίστα με μουσικοχορευτικές σκηνές (όχι, όμως, από μιούζικαλ, οι οποίες θα παρουσιαστούν ξεχωριστά, σε μελλοντική λίστα) που έγκεινται στην τελευταία, πιο «ευχάριστη» κατηγορία, οι οποίες είναι ιδανικές για μουντές μέρες που όλα σου πάνε στραβά ή απλά ευκαιρία για να βγάλεις από μέσα σου το μουσικό  «ταλέντο» που πάντα έκρυβες. Επιπλέον, αν δεν σου αρκεί αυτή η λίστα, μπορείς να ρίξεις μια ματιά και σε μια πιο «χορευτική» προσέγγιση.

 

#1 Wayne’s World (Penelope Spheeris, 1992)

Galileo, Galileo Figaroooo

 

Δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ έχω «αναπαραστήσει» αμέτρητες φορές αυτή την επική σκηνή όταν οδηγώ με παρέα (και μη) και προφανώς, όχι μόνο με το αριστούργημα των Queen. Βέβαια, προσοχή στον δρόμο!

#2 High Fidelity (Stephen Frears, 2000)

Jack Black εσύ Superstar

Ο χαρακτήρας του Jack Black τους εκπλήσει όλους, και ειδικά τον Rob του John Cusack, όταν ανεβαίνει στην σκηνή και δίνει ρεσιτάλ τραγουδώντας το κλασικό άσμα του Marvin Gaye. Υπέροχος.

#3 Life of Brian (Terry Jones, 1979)

Σφύριξε χαρούμενα μπορείς

Η ζωή είναι μικρή και δεν έχει νόημα να μένουμε σε αρνητικές καταστάσεις. Γιαυτό απλά σιγοσφύριξε χαρούμενα και δες την φωτεινή πλευρά της ζωής, όπως μας προτρέπουν και οι αγαπημένοι Monty Python πάνω από τον σταυρό. 

#4 Beetlejuice (Tim Burton, 1988)

Το συνηθισμένο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο

Από τις πιο θρυλικές/WTF σκηνές του κινηματογράφου.Πάντως, αν γινόμουν φάντασμα πολύ πιθανόν να έκανα και εγώ κάτι παρόμοιο στον κακομοίρη που θα μένε σπίτι μου.

#5 The Mask (Chuck Russell, 1994)

Τσικ Τσίκι Μπουμ

Αξέχαστος ο Jim Carrey των παιδικών μας/μου χρόνων, σε ένα ρόλο που του πήγαινε γάντι. Δεν ξέρω για σας, αλλά αν ποτέ έχω προβλήματα με την αστυνομία και όλα τα άλλα αποτύχουν, δοκιμάζω αυτό.

#6 Ten Things I Hate About You (Gil Junger, 1999)

Αυτή είναι καλή καντάδα

Και ρομαντικός και «κακό» παιδί και το κορίτσι κερδίζει. Κρατάτε σημειώσεις. Heath Ledger λείπεις.

#7 Elf (John Favreau, 2003)

Ντουέτο στο ντουζ

Αγαπημένο Elf, αγαπημένη σκηνή. Παραδέξου το, το ξέρω, τραγουδάς και εσύ στο μπάνιο.

#8 Back to the Future (Robert Zemeckis, 1985)

Marty Mcfly o νέος Chuck Berry

O Marty γυρνάει πίσω στο χρόνο και προκειμένου να σώσει την ύπαρξη της οικογένειας του, μεταξύ άλλων, παίζει το Johnny B. Goode πριν καν το γράψει ο Chuck Berry, μπροστά από τους νεαρούς γονείς του. Δύσκολα τα ταξίδια στο χρόνο.

#9 The Cable Guy (Ben Stiller, 1996)

Θα λειπε καραόκε;

Ο Jim Carrey αποτελεί έναν από τους πιο ολοκληρωμένους ηθοποιούς του Hollywood (και ας έχει μείνει γνωστός κυρίως για καρτουνίστικους κωμικούς ρόλους), αφού μπορεί να παίξει, τραγουδήσει και να χορέψει χωρίς πρόβλημα. Απόδειξη το γεγονός ότι και σε μια, μάλλον, αδιάφορη ταινία σαν αυτή, μπορεί να κλέψει την παράσταση με την ερμηνεία του.

#10 Remember the Titans (Boaz Yakin, 2000)

Τραγούδι και χαρά και στα αποδυτήρια

Χαζοαστειάκια για μαμάδες και χορωδία με Marvin Gaye στα αποδυτήρια, χωρίς τίποτα να τους σταματάει. Ωραίοι.

#11 The Blues Brothers (John Landis, 1990)

 Απλά Ray Charles

Τραγούδι, χορός και ο θρυλικός μουσικός της τζαζ, Ray Charles, στο πιάνο. Αναμενόμενο το αποτέλεσμα να είναι extravagant.

#12 Reservoir Dogs (Quentin Tarantino, 1992)

Τραγούδα και φέρε μου ένα αυτί

Ο αυτοσχεδιασμός του Michael Madsen, να βάλει το «Stuck in the Middle with you» , ενώ βασάνιζε τον αστυνομικό( όπως προέβλεπε το σενάριο), έχει μείνει στην ιστορία ως μια από τις πιο cool σκηνές βασανιστηρίων.

kong: skull island
Previous post

Kong: Skull Island (2017) του Jordan Vogt-Roberts

Next post

Νέα καθυστέρηση για το sequel του Avatar

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.