FilmsGreeksReviews

Το Τελευταίο σημείωμα (2017) του Παντελή Βούλγαρη

Τέσσερα χρόνια μετά τη Μικρά Αγγλία, ο Παντελής Βούλγαρης (Πέτρινα Χρόνια, Νύφες) επιστρέφει με ακόμη μία ταινία εποχής. Αυτήν τη φορά, η ταινία το Τελευταίο Σημείωμα με τους Ανδρέα Κωνσταντίνου (Μικρά Αγγλία, Ουζερί Τσιτσάνης) και André Hennicke (A Dangerous Method, Victoria), εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της κατοχής το 1944 και βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης (Κωνσταντίνου) βρίσκεται αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι. Εκτελεί χρέη διερμηνέα για τον Γερμανό διοικητή του στρατοπέδου, Karl Fischer (Hennicke). Οι μέρες για τον Karl μέσα στο στρατόπεδο περνούν μέχρι να φτάσει η μέρα που θα πρέπει να εκτελεστεί μαζί με 199 ακόμη άτομα στην Καισαριανή. Ο διοικητής όμως διατίθεται να τον αφήσει να ζήσει και να εκτελέσει κάποιον άλλον στη θέση του.

Ο Βούλγαρης καταφέρνει για άλλη μια φορά να δημιουργήσει μία Ελληνική ταινία με υψηλό επίπεδο παραγωγής. Αν και η πλειοψηφία της ταινίας εκτυλίσσεται μέσα σε ένα στρατόπεδο, ο δημιουργός καταφέρνει και αποδίδει στο κοινό ένα υπερθέαμα και μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Το Τελευταίο Σημείωμα επικεντρώνεται στην καταγραφή ενός συμβάντος και όχι τόσο σε μία κλασσική αφήγηση. Καταφέρνει όμως να αφυπνίσει το κοινό και να δημιουργήσει πολλά – κυρίως στενάχωρα – συναισθήματα.

Η ταινία περιλαμβάνει ένα έξοχο cast το οποίο σε αντίθεση με τις περισσότερες Ελληνικές δεν έχει θεατρικές εκφράσεις και κινησιολογία. Οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν στο μέγιστο τους χαρακτήρες τους και το κοινό εισβάλλει στην ψυχολογία ακόμη και του Γερμανού δικτάτορα ο οποίος πολλές φορές κακομεταχειρίζεται τον ήρωα. Κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας είναι η τοξική σχέση μεταξύ του Ναπολέοντα και του Karl. Μπορεί ο ένας να έχει το πάνω χέρι, όμως ο άλλος βρίσκει θάρρος να εκφραστεί ωμά. Όχι τόσο γιατί δεν φοβάται τον θάνατο, αλλά γιατί αισθάνεται την διστακτικότητα του διοικητή να πατήσει την σκανδάλη.

Ο Karl έχει πολλές φορές την ευκαιρία να σκοτώσει το Ναπολέοντα επί τόπου, αλλά δεν το κάνει ποτέ, παρά μόνο στην προ-τελευταία σκηνή, όταν είναι ήδη νεκρός και έχει αρνηθεί την ελευθερία που του προσέφερε. Ο Βούλγαρης αποφασίζει σοφά ίσως να μην δημιουργήσει μία αφήγηση με πλοκή η οποία να έχανε πιθανώς τον δρόμο της, αλλά να κάνει κάθε γεγονός και κάθε σύγκρουση να μεταβάλλει την ψυχοσύνθεση των δύο πρωταγωνιστών. Έτσι, η κορύφωση αν και υπερβολικά δραματική, αποκτάει μεγαλύτερη αξία.

Η προ-τελευταία σκηνή με την εκτέλεση των 200 αιχμαλώτων είναι η πιο καλοφτιαγμένη και προσεγμένη της ταινίας. Ο Βούλγαρης δίνει μία από τις πιο ωμές σκηνές του Ελληνικού κινηματογράφου αλλά και τις πιο στενάχωρες. Το κοινό αναγκάζεται να δει 60 ανθρώπους να πεθαίνουν ανά 20 σε πραγματικό χρόνο, παρά την μεγάλη χρήση slow-motion τεχνικής και αυτό είναι μία καθόλου ευχάριστη εμπειρία. Πόσο μάλλον όταν με το τέλος της ταινίας, ο δημιουργός βάζει μία λίστα με τα 200 ονόματα των νεκρών. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην Ελλάδα αλλά και την βαρύτητα που έχει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος από μόνος του, είναι πολύ δύσκολο να σηκωθεί κανείς από την καρέκλα του μετά το τέλος της ταινίας. Τόσο γιατί πεθαίνει ο πρωταγωνιστής, κάτι που είναι ασυνήθιστο, όσο και για το ότι αναγκάζεται να βιώσει γεγονότα που ίσως να μην ήξερε καν ότι συνέβησαν.

Σκηνοθετικά, ο Βούλγαρης για άλλη μία φορά δίνει τον καλύτερο του εαυτό κι ας παίζει με μία σχετική ασφάλεια. Γνωρίζει τα όρια του και αντιλαμβάνεται πως μπορεί να πειραματιστεί μέχρι ενός σημείου. Επομένως, η ταινία έχει πολύ καλά στημένες σκηνές και κάδρα, δίνοντας ένα όμορφο οπτικό αποτέλεσμα. Όταν η κάμερα είναι στο χέρι, οι σκηνές αποκτούν μία όμορφη και ισορροπημένη ζωηρότητα ακόμη και αν λέγονται βαριές κουβέντες. Έτσι, το κοινό δεν βαριέται ακόμη και σε διαλόγους που μερικές φορές δεν αποσκοπούν στην συνολική αφήγηση της ιστορίας.

Πάντως μετά τη Μικρά Αγγλία, φαίνεται πως Το Τελευταίο Σημείωμα είναι η πιο φτωχή χρωματικά ταινία του Βούλγαρη καθώς φαίνεται να μην έχει γίνει καμία προσπάθεια στο color grading, ειδικά στα ασπρόμαυρα πλάνα στην αρχή της ταινίας. Συνολικά, όμως, πρόκειται για μία πολύ καλή προσπάθεια στη διεύθυνση φωτογραφίας η οποία ανταποκρίνεται σε πιο διεθνή κινηματογραφικά στάνταρ. Και μπορεί το μοντάζ να μη δικαιώνει πάντα απόλυτα τον σκηνοθέτη, καθώς η σειρά των πλάνων θα μπορούσε να είναι καλύτερα ταξινομημένη ανά σκηνές, όμως η μουσική από τον The Boy (Το Νήμα), δίνει όπως πάντα μία ιδιαιτερότητα.

Το Τελευταίο Σημείωμα είναι μία ταινία που θα συγκινήσει μεγάλους αλλά και νεότερους και θα δώσει την γεύση μίας άλλης Ελλάδας, παρουσιάζοντας χαρακτήρες με μεγάλη καρδιά. Μία ταινία που ενώ έχει κάποια μικρά περιθώρια βελτίωσης, απαιτεί μία σοβαρή και προσηλωμένη θέαση.

 

 

το τελευταίο σημείωμα

ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΕΙΡΕΣ TAINIES SEIRES ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑΣ KRITIKI TAINIAS. 

the beguiled κριτικη ταινιασ the reviewer
Previous post

The Beguiled (2017) της Sofia Coppola

stranger-things-2-PAGE-2017
Next post

Stranger Things - 2ος κύκλος (2017)

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο μοντάζ και την κινηματογραφική/τηλεοπτική κριτική και θεωρία. Κύριο αντικείμενο της μελέτης του είναι η επεισοδιακή αφήγηση και οι ειδολογικές συμβάσεις του superhero genre. Έχει συμμετάσχει ως σκηνοθέτης ή/και μοντέρ σε τέσσερις ταινίες προπτυχιακού επιπέδου. Οι τρεις είναι μυθοπλασίας και η μία ντοκιμαντέρ.