ListsSpecialsUncategorized

Κινηματογράφος και Άγρια Δύση: Τα Western που αγαπήσαμε (Μέρος Α)

Καπέλο Stetson, πόντσο, σπιρούνια, στριφτό τσιγάρο και βαρύ βλέμμα. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την ανέμελη και περιπετειώδη φύση τους, τον ρομαντισμό της εποχής ή κάτι άλλο, αλλά οι καουμπόιδες και κατ ‘επέκταση τα westerns, αποτελούσαν και αποτελούν, ανέκαθεν, από τις αγαπημένες μου θεματολογίες. Φυσικά όχι μόνο σε μένα, αφού αποτελεί από τα πιο χιλιοειπωμένα είδη στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου, από το ξεκίνημά του ακόμα. Μάλιστα, από τις αρχές του 20ου αιώνα ως και την δεκαετία των 60s αποτελούσαν από τα κορυφαίες και πιο δημοφιλείς θεματολογίες του Hollywood, με χρυσή εποχή τα 50s-60s. Σήμερα, αν και έχουν χάσει την «παντοκρατορία» τους, συνεχίζουν να έχουν το κοινό τους, με νέες ταινίες να έχουν εξελίξει το είδος. Παρακάτω θα παραθέσουμε μερικές από τις χαρακτηριστικότερες του είδους, σύγχρονες και παλιές, που έχουν αφήσει την δικιά τους ιστορία στον κινηματογράφο.

*Σημείωση: Επειδή οι επιλογές είναι άπειρες, ήταν αδύνατο να χωρέσουν όλες σε μία λίστα οπότε αναμένεται σύντομα μέρος Β ( με πιθανότητες και για Γ).

#1 Dollars Trilogy: A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More, The Good, the Bad and the Ugly (Sergio Leone, 1964, 1965 και 1966 αντίστοιχα)

Μπορεί οι τρεις αυτές ταινίες να μην έχουν σαφή σύνδεση μεταξύ τους (κάτι που άλλωστε δεν ήταν στις προθέσεις του Leone), παρόλα αυτά το κοινό θέμα του «άνδρα χωρίς όνομα», που ενσαρκώνει και στις τρεις ο Eastwood, τις έχει εδραιώσει ως τριλογία στην συνείδηση του κοινού. Για το λόγο αυτό (αλλά και για οικονομία χώρου) το βρήκα ταιριαστό να τις παραθέσω ως μία. Όμως, τι μπορεί να πει κανείς για αυτά τα αριστουργήματα που δεν έχει ήδη ειπωθεί.  Συνώνυμες με την δημιουργία του spaghetti είδους και την αναγέννηση του western γενικότερα, με τον γρήγορο ρυθμό, την δράση και τις επικές μονομαχίες τους να τα καθιστά από τα κλασικότερα και πιο επιδραστικά western και ιδανικά για να σε εισάγουν στο είδος.

#2 Once Upon A Time In The West (Sergio Leone, 1968)

Το άλλο μεγάλο διαμάντι του Sergio Leone, ο οποίος με τα western του έφερε επανάσταση στο είδος, απομακρύνοντας το από το τετριμμένο θέμα του αμερικανικού ιδεώδες του παρελθόντος. Μια ταινία με τρομερή ατμόσφαιρα, καλογραμμένους χαρακτήρες με βάθος και φυσικά την επική κορύφωση, με την μονομαχία των δύο ανταγωνιστών να μας αποδεικνύει ότι η συνεργασία Sergio Leone και Ennio Morricone είναι από τους λόγους για να αγαπήσει κανείς τον κινηματογράφο. Α ρε Harmonica. (Υ.Γ.: Ο Henry Fonda ως κακός είναι ότι καλύτερο)

#3 High Noon (Fred Zinnemann, 1952)

Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς το Western για όσους δεν τους αρέσουν τα Western. Πράγμα που, μάλλον, ισχύει, χωρίς να εξαιρούμαστε και εμείς που τα αγαπάμε. Το μόνο σίγουρο, ότι ήταν μπροστά για την εποχή του, έχοντας να πει περισσότερα από όσα δείχνει. Άλλωστε, έχει μείνει γνωστό για το πίσω κείμενο κατά του Μακαρθισμού, που τυράννησε πολλούς καλλιτέχνες της εποχής. Προσωπικά αποτελεί από τις αγαπημένες μου ταινίες και μέτρο σύγκρισης των western της εποχής. (Κριτική της ταινίας εδώ)

#4 Butch Cassidy and the Sundance Kid (George Roy Hill, 1969)

Βιογραφικό και κινούμενο ανάμεσα στο δράμα, την περιπέτεια και το western, «Οι δύο ληστές» αποτελεί ένα διαφορετικό western, άκρως προσωποκεντρικό, εστιάζοντας στους ιδιαίτερους χαρακτήρες και την σχέση των δυο φίλων ληστών. Βέβαια, για να πετύχει τον σκοπό του επιστράτευσε 2 «θρύλους» της εποχής, Paul Newman και Robert Redford, με την χημεία μεταξύ τους να είναι εκπληκτική. Τέλος, μην ξεχνάμε και τους υπέροχους διαλόγους, με τις ατάκες να διαδέχονται η μία την άλλη. I’m not picky. As long as she’s smart, pretty, and sweet, and gentle, and tender, and refined, and lovely, and carefree…

#5 The Wild Bunch (Sam Peckinpah, 1969)

Ενώ αρχικά οι κεντρικοί ήρωες των western ακολουθούσαν κάποιο κώδικα τιμής και προσομοίαζαν περισσότερο σε αυτό που λέμε «καλοί», το ευρωπαϊκό ρεύμα και τα spaghetti εισήγαγαν στο είδος πρωταγωνιστές αντιήρωες ως και «κακούς». Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η εν λόγω κλασική, πλέον, ταινία, με τους κεντρικούς ήρωες να απαρτίζουν μια «παρακμάζουσα» συμμορία, η οποία προσπαθεί να συμβαδίσει με τους καιρούς και το τέλος της παλιάς γνωστής Άγριας Δύσης. Ταινία η οποία, πέρα από το πρωτότυπο, πιο βαθύ και «προσγειωμένο» σενάριο, έμεινε γνωστή και για την εξαιρετική της σκηνοθεσία, με την γρήγορη εναλλαγή πλάνων και τη χρήση slow motion, να θεωρούνται επαναστατικά για τον κινηματογράφο των 60s.

#6 Unforgiven (Clint Eastwood, 1992)

Ο Clint Eastwood έχοντας μεσουρανήσει ως πρωταγωνιστής των spaghetti western, έρχεται να βάλει αργότερα φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο χώρο του western, σκηνοθετώντας (και παίζοντας) ένα από τα καλύτερα σύγχρονα western. Ο Eastwood μας προσφέρει ένα σκοτεινό και πιο ώριμο western, απομυθοποιώντας τον ηρωικό καουμπόι του παρελθόντος και τον ρομαντισμό με τον οποίο αντιμετώπιζε το Hollywood την Άγρια Δύση, δίνοντας μας μια πιο ρεαλιστικά βίαιη ματιά για αυτήν, αλλά και γενικότερα πάνω στην ανθρώπινη φύση. It’s a hell of a thing, killing a man. Take away all he’s got and all he’s ever gonna have.

#7 High Plains Drifter (Clint Eastwood, 1973)

Ο Eastwood το ταλέντο του στην σκηνοθεσία κατάφερε να μας το δείξει και στο πρώτο του western, το οποίο, επίσης, εκπνέει έναν σκοτεινό χαρακτήρα, δείχνοντας μας εξ αρχής τις προθέσεις του για το είδος. Την παράσταση φυσικά κλέβει ο πρωταγωνιστής/ αντιήρωας (με τον ίδιο τον Eastwood στο ρόλο) και το πέπλο μυστηρίου που τον καλύπτει ακόμα και μετά το τέλος της ταινίας. Beer and a bottle, παρακαλώ.

#8 No Country For Old Men (Ethan and Joel Coen, 2007)

Τα western σήμερα έχουν ξεφύγει εντελώς από την κλασική φόρμουλα των 50s και 60s, έχοντας εξελιχθεί σε πιο σύνθετο είδος, τα neo-western. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό δραματικό thriller των αδερφών Coen, το οποίο εύκολα μπορεί να συμπεριληφθεί στις καλύτερες ταινίες των 00′. Έντονα υπαρξιακό, με δυνατό σενάριο και άψογη σκηνοθεσία και διεύθυνση φωτογραφίας, μας προσφέρει μια δυναμική καταδίωξη, με τους ρόλους του κυνηγού και του θηράματος να εναλλάσσονται, διεγείροντας το ερώτημα του κατά πόσο κάποιος ελέγχει την μοίρα του ή όχι. Εκτός των άλλων μας δίνει την δυνατότητα να απολαύσουμε την ανατριχιαστικά υπέροχη ερμηνεία του Havier Bardem.

#9 El Topo (Alejandro Jodorowsky, 1970)

Μια ταινία  που δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να την κατατάξω στην κατηγορία, αφού διαφέρει πολύ από οποιαδήποτε της λίστας, έχοντας, μάλιστα, χαρακτηριστεί ως «eastern». Άκρως αρτιστική και ψυχεδελική, με «ωμές» εικόνες, ο «Τυφλοπόντικας» του Jodorowsky χρησιμοποιεί το είδος του western ως μέσο για τις αλληγορικές του εξερευνήσεις. Μια «δύσκολη» ταινία, η οποία αν δεν είσαι φαν του σουρεαλιστικού κινηματογράφου δεν θα σου την συνιστούσα.

#10 The Searchers (John Ford, 1956)

Για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του John Wayne (χωρίς να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω την προσφορά του στο είδος), ωστόσο το The Searchers δεν μπορώ παρά να το εκτιμήσω και να το κατατάξω στα καλύτερα του είδους. O John Ford με την επική του «Οδύσσεια» αναζήτησης, μας προσφέρει μία από τις πιο καλογυρισμένες (αξιοζήλευτα τα εξωτερικά πλάνα, ειδικά για την εποχή) και καλογραμμένες ιστορίες για τις σχέσεις μεταξύ των Αμερικανών και των Ινδιάνων της Άγριας Δύσης, θίγοντας τις φυλετικές προκαταλήψεις τις εποχής. 

#11 The Treasure of the Sierra Madre (John Hudston, 1948)

Αποπνέοντας την απλότητα και την φινέτσα των αμερικανικών ταινιών της εποχής, το εν λόγω western αποτελεί ένα κλασικό διαμάντι, μια όμορφη ιστορία για την ανθρώπινη απληστία, με έναν εξαιρετικό Humphrey Bogart (εννοείται «θεούλης» ο γερόλυκος Howard!). Ah, as long as there’s no find, the noble brotherhood will last but when the piles of gold begin to grow… that’s when the trouble starts.. 

#12 Django Unchained (Quentin Tarantino, 2012)

Θα κλείσουμε την σημερινή μας λίστα με ένα από τα πιο πρόσφατα western και, μάλλον, το πιο «ανάλαφρο» της λίστας. Ο Tarantino όντας μεγάλος fan του είδους, χρησιμοποιώντας στοιχεία του στις περισσότερες ταινίες του, δεν θα μπορούσε να μην μας προσφέρει και μια δική του προσέγγιση στην Αμερική της εποχής. Όλα τα γνωστά στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως σκηνοθέτη είναι εδώ, με τους σπαρταριστούς διαλόγους, τα όμορφα πλάνα, το χιούμορ και φυσικά με το αίμα να ρέει, να συνδυάζονται άψογα με το αντιρατσιστικό θέμα της ταινίας. 

 

Previous post

King Arthur: Legend of the Sword (2017) του Guy Ritchie

Next post

This is the most recent story.

No Comment

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Γιώργος Κωστίδης

Γιώργος Κωστίδης

Ο Γιώργος Κωστίδης είναι ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Μια κινηματογραφική, και όχι μόνο, αυθεντία. Ένας γεννημένος σταρ. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει. Θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Tarantino και όνειρο του είναι να γίνει ο επόμενος James Bond. Όταν σταματάει να κοιτάζεται στον καθρέφτη, του αρέσει να αφήνεται στον ρομαντισμό παλιών κλασικών ταινιών, να εξερευνά indie παραγωγές, αλλά και να χάνεται στην geek κουλτούρα.