FilmsGreeksReviews

Νήμα (2016) του The Boy | #tiff57

Πως είναι να παρακολουθείς μία ταινία επιστημονικής φαντασίας με στοιχεία greek weird cinema; Αν ρωτάς εμένα, είναι περίεργη και μερικές φορές αποκρουστική εμπειρία. Και αυτή την εμπειρία έζησα στην πρεμιέρα της ταινίας «Νήμα» του The Boy (aka Αλέξανδρος Βούλγαρης) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Η Νίκη ή αλλιώς Κόκκινη (Σοφία Κόκκαλη, Μικρά Αγγλία), γεννάει ένα αγόρι την περίοδο της χούντας. Αν και το βάζει σε δεύτερη μοίρα για να ασχοληθεί με τον αντιστασιακό της αγώνα, δεν παύει να το έχει πάνω από όλα. Είκοσι χρόνια μετά, ο γιος της Λευτέρης ζει σε μία Αθήνα απελευθερωμένη από τη χούντα αλλά υπό ένα είδος άλλης κατοχής με τις νέες μητέρες να θυσιάζονται μπροστά σε κόσμο και όλο το μέρος να είναι περικυκλωμένο από έναν τεράστιο καθρέφτη που είναι αδύνατο να μπει ή να βγει κανείς.

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης δίνει το προσωπικό του στίγμα στο Ελληνικό σινεμά, δίνοντας στο κοινό μία ταινία που είναι για πολύ περιορισμένο κοινό. Το «Νήμα» είναι ένα άκρως φορμαλιστικό φιλμ το οποίο θεματικά ασχολείται με τη σχέση μητέρας-παιδιού και το «νήμα» που τους δένει, αλλά και την Αθήνα του τότε και του σήμερα. Μία δυστοπική ιστορία η οποία έχει ένα ενδιαφέρον production value και προσέγγιση για τον Ελληνικό κινηματογράφο. Παρόλα αυτά, δίνει στο κοινό εικόνες σκληρές και αποκρουστικές όχι για να τονίσει κάτι αλλά τις περισσότερες φορές απλά για να προκαλέσει. Ο Βούλγαρης όσο προσεγμένα κι αν αγγίζει το έργο του, δεν προκαλεί συγκρούσεις ανάμεσα στους ήρωες και τις ηρωίδες του, αλλά προτιμά να συγκρουστεί ο ίδιος με το κοινό. Από την άλλη, έχει στο πλευρό του την Σοφία Κόκκαλη η οποία καταφέρνει να υποδυθεί μία νεαρή γυναίκα των ’70s και ένα έφηβο αγόρι των ’90s με εκπληκτική προσέγγιση, αξίζοντας επάξια ένα χειροκρότημα μετά το τέλος. Σκηνοθετικά, η ταινία αντιμετωπίζει όλο τον κόσμο μέσα από τα μάτια της Νίκης και του Λευτέρη τονίζοντας το χάσμα των γενεών αλλά και δίνοντας μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση στα πλάνα.

Το «Νήμα» υπόσχεται συγκινητικές στιγμές και μία πρωτότυπη ιστορία. Εγγυάται όμως ατελείωτους κώδικες που μόνο ο δημιουργός του καταφέρνει να αποκωδικοποιήσει και εικόνες που θα ταράξουν το κοινό. Είναι ταινία για μόνο μία μικρή μερίδα του δυνάμει κοινού και απευθύνεται σε μία ελίτ κατά τα πρότυπα του Βούλγαρη. Αυτό την κάνει μία ταινία που αποκλείει την πλειοψηφία (μαζί με εμένα) να τη δει δεύτερη φορά.

 

★★✩✩✩

Previous post

57o Φεστιβάλ Κινηματογράφου: Μέρα Έκτη - Έβδομη | #tiff57

Next post

Ouija: Origin of Evil (2016) του Mike Flanagan

1 Comment

  1. Σινεφίλ
    Δεκέμβριος 5, 2016 at 4:33 μμ — Απάντηση

    Αυτη η ταινια ειναι ενα χαος με διασπαρτες συμπαθητικες ιδεες αλλα καμια συνοχη. Τι «επιστιμονικη φαντασια», την βρισκω στα ορια του θριλερ και σαφος σαδομαζο με το ξυλο που ριχνει στην Νικη. Μπουρδιτσα τυπου Σ&Μ και MILF.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Δημήτρης Φλωρής

Δημήτρης Φλωρής

Ο Δημήτρης Φλωρής, φοιτητής του τμήματος κινηματογράφου, έχει ειδικότητα στο μοντάζ και ασχολείται τρία χρόνια με την κριτική ταινιών για διάφορα site. Έχει κάνει, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες μικρού μήκους: ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Έχει ασχοληθεί ενεργά με τον εθελοντισμό σε διάφορες οργανώσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτήν τη στιγμή ασχολείται με μερικά επερχόμενα projects. Ιδρυτής του Reviewer.